Solidarity Iran ! همبستگی برای آزادی زنان دربند

اختصاصی خبرنگاران سبز: افشای " زندان مخوف افسریه", کهریزکی مخوف تر در تاریکخانه کودتا

2010-06-26T13:25:00.000-07:00

گزارش ویژه خبرنگاران سبز/

پس از کودتای 22 خرداد 88 و استقرار فضاي امنیتی و سرکوب در سراسر کشور بویژه تهران ، علاوه بر زندانها و بازداشتگاههای رسمی ، تعداد زيادي از فضاهای نظامي و انتظامی و نيز بسياری از فضاهای غير نظامی به بازداشتگاههای مخوفی مبدل شدند تا قابلیت حبس و سرکوب هزاران نفر را بطور همزمان داشته باشند. در همين حال رشد و بروز گسترده اعتراض های آرام مردمي در قالب جنبش سبز ، واکنش شدید و مستبدانه رهبر حکومت دينی و ديگر عوامل سرکوبگر او را به دنبال آورد و باعث گردید بازداشتگاههاي آشکار و نهان تحت اختيار بسیج و سپاه ، به دور از هرگونه کنترل قانوني اداره شوند و صدها تن از فرزندان بی پناه اين آب و خاک که عموما گمنام هستند زیر شدید ترین شکنجه های جسمی و روحی قرار گيرند.

بر اساس اخبار دریافتي و موثق ، هم اکنون حدود 200 تن از بازداشتی های اين زندان، نیروهایی از سپاه و بسيج هستند که در سرکوب های خياباني و رویدادهای پس از کودتای انتخاباتي در تهران یا برخی شهرستانها از دستورات مقامات نظام در برخورد با معترضان سرپیچي کرده و در حال حاضر از کمترين حقوق انسانی هم محرومند.

یکی از مخوف ترین بازداشتگاههای تحت اختيار سپاه " بازداشتگاه افسريه" است که در شرق تهران و در محدوده قصرفیروزه و اراضی تحت کنترل سپاه قرار دارد. اين بازداشتگاه که رسما به دور از نظارت قوه قضایيه ایران فعاليت می کند ، جزء امنیتی ترین و مخوف ترين بازداشتگاههاي اختصاصی کشور بشمار می رود و همواره سعی کرده اند نامی از آن برده نشود و فعالیت هاي آن مورد بحث قرار نگيرد. بنابر اين آگاهی از رويدادهاي اين بازداشتگاه نیز به سختی قابل دسترسی است و حتي ورود و خروج به بخش های ويژه درون بازداشتگاه نیز ، جز برای افراد ويژه و شناخته شده میسر نیست. بر اساس اخبار دریافتي و موثق ، هم اکنون حدود 200 تن از بازداشتی های اين زندان، نیروهایی از سپاه و بسيج هستند که در سرکوب های خياباني و رویدادهای پس از کودتای انتخاباتي در تهران یا برخی شهرستانها از دستورات مقامات نظام در برخورد با معترضان سرپیچي کرده و در حال حاضر از کمترين حقوق انسانی هم محرومند. استفاده از مرخصي و ملاقات با خانواده برای بازداشت شدگان ویژه اين زندان اکيدا ممنوع است و حتی ارتباط تلفنی زندانیان جز در موارد خاص و تحت کنترل دقيق با بیرون از زندان ميسر نيست.

اما فراتر از آن ، در برخی بندهای انفرادي این بازداشتگاه افرادی هستند که حدود 10 ماه است حق ملاقات و حتی ارتباط با دیگر زندانیان را ندارند و در مورد تعدادي از دیگر بازداشتي ها اين محدوديت شامل محرومیت از هواخوری هم مي شود که عملا زندانيان را مبتلا به بيماریهاي حاد جسمی وروحی کرده و بر اساس این گزارش ، درگذشت حداقل 2 نفر از بازداشتي ها به دليل فشارهای عصبي کشنده نیز تایید شده است. رده بندی حفاظتي در این بازداشتگاه بسیار بالاست و جز تعدادی افراد ويژه کسي امکان دسترسی و ملاقات يا بازجويي از زندانیان و آمارگيری و آگاهی از وضعیت آنها را ندارند.

در حال حاضر 7 تن از بازداشت شدگان بندهای ویژه زندان مخوف افسريه ، افرادی هستند که شاهد حداقل دو مورد قتل عام جمعي از بازداشت شدگان جوان و معترض پس از انتخابات بوده اند که اين رویداد در ماههای خرداد و تير سال گذشته و در منطقه بیاباني بين تهران و قم و بيرون از محوطه کهریزک صورت پذیرفته است.

نکته ای که موضوع بازداشتگاه افسریه را بسيار مهم مي سازد اطلاعات نهفته در دل بازداشتی هايی است که در آنجا به بند کشيده اند.بطور مشخص 3 تن از اين افراد به دلیل ارتباط با ستاد مرکزي انتخابات وزارت کشور یا مجریان آن شاهد و ناظر بر تقلب های برنامه ريزي شده ای بوده اند که در پي سرکوبي خونین معترضان بی گناه ، پس از مدتی دچار عذاب وجدان یا ... شده و در بین برخي همکاران خویش مشاهدات خود را از نحوه تقلب ها باز گفته اند و اسناد خود را ارائه کرده اند و دقيقا از همان زمان به عنوان نيروهاي غیر قابل اعتماد و خطرناک که احتمال زبان باز کردنشان فراوان است به بند کشيده شده و خود و اطلاعاتشان را در بایکوت محض قرار داده اند.

از جمله دیگر بازداشت شدگان در این زندان، کسانی هستند که پس از سرکوب های خونین مردم ، شاهد وقوع اتفاقاتي از کشتارهاي پنهانی بوده اند ولی توان مشارکت در آن فاجعه انساني را نداشته یا پس از مدتی پشیمان و سرخورده شده اند . اما از آن جهت که احتمالا دستشان به خونی آلوده نشده و معترض به برخي شقاوت هاي پنهان و دردناک بوده اند ، پس از بازداشت فوري، ارتباط آنها را با جهان خارج قطع کرده و تلاش دارند تا آنها را در قرنطینه ای دائمي قرار دهند. بر اساس برخی اطلاعات، عناصر امنيتی سپااه ضمن تهدید خانواده برخی از اين نيروهای دستگیر شده آنان را وادار به خروج از تهران کرده و اخطار داده اند که در صورت بیان هر گونه مطلبي در مورد شخص بازداشتي ، او را سر به نیست خواهند کرد.

در حال حاضر 7 تن از بازداشت شدگان بندهای ویژه زندان مخوف افسريه ، افرادی هستند که شاهد حداقل دو مورد قتل عام جمعي از بازداشت شدگان جوان و معترض پس از انتخابات بوده اند که اين رویداد در ماههای خرداد و تير سال گذشته و در منطقه بیاباني بين تهران و قم و بيرون از محوطه کهریزک صورت پذیرفته است. در تایید ارتکاب این جنایات همین بس که برخی مقامات رژیم هم بطور سري سوالاتی را پیرامون آن پرسیده اند اما فرماندهان سپاه به بهانه رفتار خودسرانه! برخی نيروهاي بسيج آن را توجيه کرده اند، بنا به گزارش های رسیده پس از این اقدامهای هولناک ، تعدادي از قربانيان در همانجا مدفون و تعدادي را نیز مخفیانه در بهشت زهرا به خاک سپرده اند.

این رويدادی است که نظام مستبد شدیدا از افشای آن هراسان است و به هر قيمتي مانع از انتشار آن شده و یکي از دلایل ممانعت از فعالیت کميته تحقيق نمایندگان- حتی در همين مجلس وابسته به حاکمیت- نیز، جلوگيري از افشاي این گونه موضوعات بود.امید که با پیگیری این گزارش کوتاه پرده از بخشي کوچک از وقايع کودتاي انتخاباتی و جنايات هولناک آن برداشته شود و بخش عمده ای از رويدادهی پنهان و دردناک صورت پذیرفته در یک سال گذشته که در دل بازداشت شدگان زندان سیاه افسریه حبس شده آشکار گردد.

زندانیان سیاسی را از یاد نمی بریم... زنان دربند

2010-02-15T06:39:00.001-08:00

نعیمه دوستدار-بهاره هدایت - صفورا تفنگچی ها -بنفشه دارالشفایی- شیرین علم هویی- جمیله دارالشفایی - توران کبیری - تارا سپهری فر -نیلوفر لاری پور - نوشین جعفری - مهسا جزینی - سمیه مومنی - مریم قنبری- زینب کاظم خواه- نازنین فرزان جو- حمیده قاسمی- سعیده میرزایی - ماه فرید منصوریان- پروین کهزادی- ملودی محمودی زنگنه- الهام احسنی- مریم کریمی- نازنین حسن نیا- سحر قاسمی نژاد- گلناز توسلی- لیلا توسلی- بدرالسادات مفیدی- نیلوفر هاشمی- نفیسه اصغری- مریم ضیاء - پریسا کاکایی- ، سارا توسلی - نگین درخشان- مهرانه آتشی- سمیه عالمی- لیلی فرهادپور- فرزانه زینالی-شیوا نظرآهاری- آذر منصوری- سمیه رشیدی-زهرا جباری- کبری زاغه دوست- عاطفه نبوی-شبنم مددزاده- مهدیه گلرو -نغمه قانونی - ترانه قانونی-ماریا جعفری- ،رومینا ذبیحیان -زینب جلالیان-لیلا کعبی-زينب کاظم خواه

2010-02-15T06:33:00.000-08:00

پیوستن به گردهمایِی خانواده هایِ زندانیان سیاسی در جلوی درب زندان ها ... همراه شو عزیز

2010-02-04T10:07:00.000-08:00

خشایار رخسانی

سبزجامگان و آزادیخواهان! خانواده هایِ زندانیان سیاسی برای چندمین شب پیوسته در جلو درب زندان اوین گردهم خواهند آمد تا از اعدام دلبندان خود پیشگیری کنند و آزادی آنها را درخواست کنند. در این میان هرشب نزدیک به 1000 تا 2000 تن از شهروندان دلاور تهرانی آنها را در این گردهمایی ها همراهی میکنند. حکومت اسلامی از ترس فراگیر شدن این گردهمایی ها هر روز ناگزیر از آزادی شماری از زندانیان شده است. حتی امروز سخنگوی دادستانی تهران زیر فشار پیوسته-یِ مردم، کیفر مرگی را که بیدادگاه حکومت اسلامی به 9 تن از همیاران ما داده بود، پابرجا ندانست. این پس نشینی و جازدنِ حکومت اسلامی در برابر فشار ِگُسترده و روز افزون خانواده های سیاسی، نشانه-ی آشکاری است از تأثیر فشار مردم بر حکومت اسلامی و آسیب پذیری این حکومت. از همه-یِ شهروندان تهرانی که نزدیک به 13 میلیون نفر هَستند و شهروندان شهرهایِ بزرگ ایران، درخواست میشود که خانواده هایِ زندانیان سیاسی را تنها نگذارند. به انگارید که بجای این زندانیان، دلبندان و فرزندان شما هم اکنون در زندان گرفتارند و زیر ددمنشانه ترین شکنجه ها میبودند. آیا شما آرزویِ همبستگی و همدردیِ سایر مردم ایران با خانواده-یِ خودتان را نمی کردید؟ با پیوستن به گردهماییِ پیوسته-یِ خانواده هایِ زندانیان سیاسی در جلوی درب زندان ها میشود زندانیان سیاسی را از خطر اعدام و رنج و شکنجه در سیاهچال ها و زندان هایِ قرون وسطایی حکومت اسلامی رها ساخت. همراه شو عزیز، تنها نمان ز درد، کین درد مشترک هرگز جدا جدا درمان نمیشود.

کلیک! به نام شیوا و منصوره و همه بچه های اوین

2010-01-26T09:22:00.000-08:00

محبوبه عباسقلی زاده

دوم بهمن ماه 88، متن اعلام موجودیت کمپین " دفاع از فعالان جنبش زنان" نهایی شده وحالا فقط یک کلیک...

خودم را در راهروی 209 اوین، جلوی اطاق قاضی کشیک می بینم، جایی که آخرین تصویر را از چهره پرطراوت شیوای جوان، این بار نه با دوربینم که با "همه تن چشم" که از زیر پارچه بویناک بیرون زده، در حافظه ام ثبت می کنم. می دانم که آنجا خواهمش دید بعد از بیست و چهار ساعت از همراهی در اتوبوسی که راننده اش از همان ابتدا می دانست که مقصدش نه به طرف قم برای تشیع پیکر "آیت الله منتظری"، که اوین است. و حالا هر دو از جلسه تفهیم اتهام بیرون آمده ایم، باید منتظر بمانیم، او نشسته روی صندلی و من ایستاده رو به دیوار با فاصله چندین متر. می بینمش که سرش را بلند کرده و از زیر چشم بند دنبال آشنا می گردد. آنقدر خط نگاهش را می پایم تا برق چشمانش را به سوی من برگرداند، همه صورتش می خندد. با حرکت لبانم می پرسم:"چی شد؟" انگشت اشاره اش را به سمت پایین حرکت می دهد و با حرکت لبانش می گوید: "می مانم، تو چی؟"

آنقدر بی تفاوت این جمله را می گوید که انگار از ماندن اجباری در یک میهمانی کسالت بار خبر می دهد. شوکه شده ام، با حرکت لزران لبانم و حس گناه رفیقی نیمه راه، انگشتم را به طرف بیرون نشان می دهم و می گویم: "آزادم می کنند". دستهایش را مشت می کند و به حالت پیروزی تکان می دهد و قاه قاه بی صدا می خندد و من یادم می افتد که همیشه آزادی دیگران برای شیوا، دختری که از سرکوب برخاسته است، شیرینتر از دربند بودن خودش است.
شیوا را می برند و تصویرش حک می شود ته ذهنم و هر روز که می گذرد مثل آن مجمسه هایی که صبورانه از دل سنگ تراش می دهند زنده تر می شود و تا این سوی مرز همراهی ام می کند و آرام و تدریجی لحظه لحظه های تبعید را به سلول های سرد و خاموش انفرادی، عروسک های کاغذی که او عادت دارد با لیوان های پلاستیکی چای درست کند تا مصاحبش باشند و صبر ناباورانه اش در برابر فشارهای بازجویی، گره می زند.
دستانم روی "ماوس" مکث می کند و زیر لب نجوا می کنم "این کمپین را به نام شیوا آغاز می کنیم". هنوز اما کلیک ....

در تاریکی زمستانی محوطه زندان اوین ایستاده ام و می اندیشم که آزادیم را با که شریک شوم؟ شماره منصوره را می گیرم که بی هیچ پرسشی و به سخاوت تمام به دوستان گرفتارش مهر می ورزد و آن شب می فهمم که چه سال های طولانی را بدون دوستی او از دست داده ام. منصوره زنی که سالیان سخت تجربه از او تاریخ و حتی ادبیات و فرهنگ شفاهی زنانه ساخته است را از دیر باز می شناسم. از همان زمان کتابخانه ملی و حضور خالصش در جمع های هماندیشی و سفر سنندج و کمپین که آشنایی گروهی فرصت نزدیک شدن را گرفته بود تا این آخری ها که در جمع همگرایی رابطه خواهریمان قویتر شد و بخصوص ماه های اخیر که همراهی با او در میان التهاب و فریاد، به من آموخت که چگونه می توان بی مهابا و محاسبه به قلب خشونت زد و عشق مادری را سپرکرد در برابرهجوم خشم های غریزی.

هیچوقت فرصت نشد که به او بگویم نزدیکترین توصیف به او را در شعر سهراب خوانده ام برای فروغ. آن شب او مرا از اوین به خانه زیبای خود برد، بهترین آنچه در خانه داشت در برابرم گذاشت و من که تازه فهمیده بودم شب یلداست از او خواستم برایم تفال بزند و ...

دستانم روی "ماوس" سرگردان حرکت می کند و با خود می اندیشم شب یلدای سال آینده چه خواهد شد؟ نه سال آینده که همین ماه آینده، وقتی که منصوره مطمئنا آزاد شده است و همچنان ممنوع الخروج است و هنوز پرونده هایش باز است، که حتی بامداد و فرهاد و میترا نیز نخواهند توانست به ظرافت خود منصوره عمق زخم هایی که بر روح لطیف او نشسته است را لمس کنند . که آسیب بازداشت فقط همان چند روز و چند ماه نیست، که گاه ماه هاست و دایره وسیعی از کسان نزدیک را نیز گرفتار می کند. نه ماه آینده، فردا چه خواهد شد؟ که هنوزهم فرهاد برای دادن وثیقه ای که گفته اند برای آزادی مشروط منصوره لازم است، باید اضطراب و انتظار را بارها با خود از شب های بی انتهای خانه تا فاصله پرتنش دادگاه و اوین حمل کند....

باید قدر شب یلدا را می دانستم.این روزها باید قدر هر چیز را دانست که هر لحظه حادثه ای در کمین است و تو نمی دانی که این زلزله تا کی فرو خواهد نشست! روز عاشورا قرارمان این بود که با هم برویم دنبال نذری و نشد، و این تنها صدای غمگین و خسته منصوره بود که بعد از عاشورا، روز 7 دی ماه 88، زمانی که از او تقاضا کردم به دیدار خویشاوندش برود در خاطره ام نشست، وقتی گفتم که "مهین و زهره را بازداشت کرده اند" و او با خود چیزی را تکرار می کرد که همان شب فهمیدم معنایش چیست. نیمه شب همان روز او را بردند و من، من رفیق نیمه راه، ماوس را در دستم می چرخانم و می دانم که حسرت پذیرایی از او را در شب آزادیش با تنهایی دوستان دیگرم که هر یک در گوشه ای از جهان سرگردانند تقسیم خواهم کرد.

ماوس را روی
send
می برم، حسم پر می کشد به طرف دیوارهای بلند زندان اوین. بچه های اوین در مقابلم صف کشیده اند، می گویم به نام شیوا، منصوره، سمیه، بهاره، زهره، مهین، لی لی، پریسا، عالیه، مریم، پروانه، شبنم، مهدیه و... کلیک! کمپین دفاع از فعالان جنبش زنان متولد می شود

بازداشت گسترده فعالان حقوق زن، روزنامه نگاران زن و اعضای خانواده آنها

2010-01-14T03:31:00.000-08:00

دی ماه ۱۳۸۸ – کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران امروز اعلام کرد در حالی که مقامات جمهوری اسلامی ایران تلاش می کنند که عموم شهروندان خود را که خواستار حقوق شهروندی خود هستند، سرکوب کنند، در هفته های اخیر تعداد بسیار زیادی از فعالان حقوق زن، روزنامه نگاران زن و اعضای خانواده های آنها بازداشت و تحت آزار و اذیت قرار گرفته اند.

ارون رودز؛ سخنگوی کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران در مورد این بازداشت ها گفت:”کاملا آشکار است که مقامات دربستر تظاهرات اخیر، فعالان حقوق زن و روزنامه نگاران زن برا برای بازداشت های خودسرانه، نشانه گرفته اند.”

دکتر نوشین عبادی؛ خواهر شیرین عبادی برنده جایزه صلح نوبل در روز هفتم دی ماه خودسرانه بازداشت شد. نوشین عبادی هیچ سابقه سیاسی یا فعالیت حقوق بشری نداشته و بازداشت او تلاش بی شرمانه ای برای ارعاب و به سکوت کشاندن شیرین عبادی است.

رودز رود در مورد بازداشت خواهر شیرین عبادی گفت:” بازداشت خواهر شیرین عبادی یک اقدام گروگان گیرانه توسط دولت است و باید جامعه جهانی آن را محکوم کند.”

تعدادی از فعالان به اعدام تهدید شده اند، درحالیکه تعداد دیگری بدون اینکه هیچگونه سابقه ای از بازداشتشان وجود داشته باشد یا اطلاعی در مورد مکان نگهداری شان داده شود، ناپدید شده اند.

آتیه یوسفی؛ یکی از فعالان پرکار کمپین یک میلیون امضا برای برابری در شهر رشت، در روز عاشورا؛ ششم دی ماه بازداشت شد. طبق اطلاعات رسیده به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران، یوسفی در حالی بازداشت شد که داشت جوانی را که زخمی و زیر ضربات لباس شخصی ها بود، نجات می داد. قاضی آتیه تاکنون اجازه نداده است که با خانواده اش ملاقات کند.

پریسا کاکایی ؛ عضو کمیته گزارشگران حقوق بشر و از فعالان حقوق زن در روز ۱۲ دیماه که بدنبال تهدیدهای تلفنی و احضاریه به وزارت اطلاعات رفته بود بازداشت شد. روز بعد از آن، پریسا از بند ۲۰۹ اوین با خانواده خود تماس گرفت. پریسا کاکایی قبلا همراه با تعدادی از فعالان حقوق زن به شعبه سه دادگاه انقلاب احضار شده بود و توسط اداره پیگیری وزارت اطلاعات بازجویی شده بود.

بهاره هدایت؛ دانشجو و فعال حقوق زن در روز ۹ دیماه توسط نیروی امنیتی که حکم بازداشت داشتند، دستگیر شد. ماموران، خانه بهاره را تفتیش و بسیاری از وسایل شخصی او،از جمله کامپیوتر و کتابها را با خود بردند.

زهره تنکابنی؛ ۶۲ ساله، معلم سابق و عضو مادران صلح نیز در روز ۷ دیماه بازداشت شد. عضو دیگری از مادران صلح؛ مهین فهیمی در همین روز به همراه پسرش؛ امید منتظری، بازداشت شد. همسر مهین فهیمی از اعدام شدگان سال ۱۳۶۷ است.

شیوا نظر آهاری؛ عضو رهبری کمیته گزارشگران حقوق بشر در روز ۲۹ آذرماه در اتوبوسی بازداشت شد که برای مراسم خاکسپاری آیت الله العظمی منتظری به همراه سایر فعالان سیاسی اجتماعی راهی قم بود. نیروهای امنیتی در میدان انقلاب اتوبوس را متوقف و تعدادی از فعالان از جمله شیوا را بازداشت کردند. شیوا چند روز پس از بازداشت، اعتصاب غذای خشک کرد و در تاریخ یازده دیماه به بهداری بند ۲۰۹ اوین منتقل شد و در آنجا به او اخطار کردند که اگر به اعتصاب خود ادامه بدهد اعدام می شود. شیوا قبلا در تاریخ ۲۴ خرداد ماه در محل کار خود بازداشت و پس از ۱۰۰ روز با وثیقه ۲۰۰ میلیون تومان آزاد شده بود و منتظر دادگاه خود بود. قبل از این بازداشت های اخیر، شیوا در سال ۱۳۸۳ در تجمع خانواده زندانیان سیاسی در مقابل سازمان ملل بازداشت و به یک سال حبس تعلیقی محکوم شده بود.

سمیه رشیدی؛ فعال حقوق زن و از اعضای کمپین یک میلیون امضا برای برابری، در روز ۲۹ آذرماه در حالی بازداشت شد که بدنبال احضاریه به دادگاه انقلاب رفته بود. سمیه در حالیکه به وکیلش اجازه حضور در دادگاه داده نشده بود، بازجویی شد و پس از آن به اوین منتقل شد. سپس ماموران خانه سمیه را تفتیش کردند و وسایل شخصی او و هم خانه ای های او را با خود بردند. سمیه رشیدی از دانشجویان ستاره دار است که از ادامه تحصیل او در رشته مطالعات زنان ممانعت بعمل آمده است.

مریم ضیا؛ فعال حقوق زن و مدیر جمعیت تلاش برای جهانی شایسته کودک و همسر منصور حیات غیبی از اعضای هئیت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد، در روز اول دیماه در منزل خود بازداشت شد. زمانی که لباس شخصی ها برای بازداشت او رفته بودند، مریم در منزل نبود و پسر او وادار شد که به مادرش زنگ بزند و از او بخواهد که به خانه بیاید. مریم ضیاء به مکان نامعلومی منتقل شده است. مریم ضیا، قبلا در تجمع فعالان حقوق زن در میدان هفت تیر در سال ۱۳۸۵ بازداشت شده بود.

منصوره شجاعی، از اعضای کمپین یک میلیون امضا برای برابری و مرکز فرهنگی زنان، در تاریخ ۷ دیماه بازداشت شدو هیچ اطلاعی از مکان نگهداری و وضعیت او داده نشده است.

علاوه بر فعالان حقوق زن، روزنامه نگاران زن نیز در بازداشت بسر می برند:

بدرالسادات مفیدی؛ دبیر انجمن روزنامه نگاران در روز ۷ دیماه در منزل خود بازداشت شد.

نسرین وزیری؛ روزنامه نگار و گزارشگر خبرگزاری ایلنا و مطبوعات، در ساعت ۱۰ شب روز ۷ دیماه بازداشت و به مکان نامعلومی برده شد. به گفته خانواده وزیری، در باره محل نگهداری او هیچ اطلاعاتی موجود نیست و اسم او درفهرست بازداشت شدگان نیست. خانواده نسرین وزیری در مصاحبه ای با کمیته گزارشگران حقوق بشر گفتند که دادستانی تهران به آنها اعلام کرده که نسرین با حکم دادستانی بازداشت نشده است. به این ترتیب نسرین وزیری جزو ناپدید شدگان است.

مهسا حکمت؛ خبرنگار روزنامه اعتماد ، در روز ۱۱ دیماه بازداشت شد. مهسا حکمت به دیدن علی حکمت، روزنامه نگار صاحب نام، به ساوه رفته بود. ماموران برای بازداشت علی حکمت رفته بودند اما پس از همآهنگی با مسئولین خود، مهسا را هم بازداشت کردند.

زنان دیگری هم بازداشت شده اند که ظاهرا بخاطر نسبتی است که آنها با فعالان سیاسی و مدنی دارند. دو دختر محمد توسلی؛ از اعضای بلند پایه نهضت آزادی؛ لیلی و سارا توسلی، در چند روز گذشته بازداشت شدند. دختران توسلی فعالیت خاصی ندارند و بنظر می رسد که برای اعمال فشار به محمد توسلی برای انحلال نهضت آزادی بازداشت شده اند.

از سایر زنان بازداشت شده آذر منصوری؛ معاون دبیر کل جبهه مشارکت، فعال سیاسی و نیلوفر هاشمی آذر دانشجوست. عاطفه نبوی و شبنم مدد زاده نیز از زنانی هستند که در زندان بسر می برند.

کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران از مقامات جمهوری اسلامی ایران خواستار آزادی سریع همه فعالان حقوق زن و کسانی است که خودسرانه بازداشت شده اند

http://persian.iranhumanrights.org

زنانی که هنوز در چهاردیواری تنگ زندان بسر می برند

2009-12-12T06:30:00.001-08:00

Atefeh Saved Me; I Am Atefeh!

2009-11-28T08:37:00.001-08:00

On the early morn of June 13th , as I tried to rise from bed after a sleepless night and face the bleak prospect of a day which would make it clear that our votes in the Iranian Presidential election had not been counted, all within me was wrought with pain and humiliation. The weeks before, I had suddenly learned to hope and feel that constructive change was possible. People power had promised to ensure that real reform would be attempted. Now all hope seemed futile.

As I searched for some shimmer of hope amidst this sea of darkness, what saved me was the certainty that Atefeh was out there. That she too felt my pain and despair. That she would not - could not - keep quiet. What saved me was knowing that there were millions like and with Atefeh in Iran.

On June 15th , Atefeh and at least 3 million others proved me right. They took to the streets of Tehran to ask for their votes to be counted. They took part in a silent, peaceful protest which was intended to show their determination and the fact that even in a state willing to use many forms of terror, so many believed in such a cause that they were ready to risk their lives for it.

Today some are dead, others yet are on the run and too many are locked up in jails. Atefeh Nabavi is one of those jailed. Her “crime” is participation in a peaceful protest on June 15th. For this “crime”, that I would so willingly have shared in had I been in Iran, she has been sentenced to 4 years in prison.

And I who relished in the chants of that day of “be not afraid, be not afraid, we are all together” can not let Atefeh alone; for I am Atefeh! I shared her humiliation, I share her hopes and I will share her burden.

Shiva Nojo, Germany

“I am Atefeh” ; A Campaign

2009-11-27T08:01:00.000-08:00

As the news of heavy sentences handed down to political activists in Iran is filling up the pages of sites and weblogs, one news - one sentence - handed down on Tuesday November 24th , was announced and at first lost amid all others.

The news of a 4 year sentence handed down upon a girl who is neither well known nor has filled a political function! The judge ruling over her case , in response to her protest that others are freed after posting bail , but not she, told her that “she should not compare herself with these others”! And yet, when there came time for sentencing, Atefeh’s sentenced could only be compared with others who have held many posts and have been far move active!

Atefeh Nabavi, is the first woman who has been sentenced to jail for taking part in the post election protests in Iran; and that for taking part in the June 15th demonstrations, where many others participated and therefore share in Atefeh’s “crime”. Today, we sit in our homes, while Atefeh is expected to pay the price for the 3 million or more who were consciously present on the streets of Tehran that day.

Thus, a number of civil society activists have started the “I am Atefeh” campaign, so that the attention of the public as well as international organizations can be brought to the unjust sentence imposed on Atefeh Nabavi. This campaign asks all who participated in the post election protests in Iran, but especially on June 15th, to write a few lines for Atefeh and the Judiciary, noting that they share Atefeh’s burden and that if she is to be imprisoned, then they too must share this fate! Atefeh is in jail and her name has been lost amidst all the news of further sentences and arrests. This 27 year old girl is to be jailed for 4 years, only for being present on the street on one day; for only one day’s protest!

With this campaign, we wish to say that we think like Atefeh. That we each are one Atefeh, and that if she is to be jailed so must we all!
We also invite those outside of Iran to join us by writing texts in their chosen language and styles , stating that they would have participated in these peaceful protests if they had been in Iran at the time , and to send these to the campaign or other sites or media outlets for publication!

* The name “Atefeh” means sympathy or affection in Persian!
Texts may be sent to: manatefeham@gmail.com

http://manatefeham.blogspot.com

من عاطفه‌ام، مرا هم زنداني كنيد/ تشكيل كمپين اعتراضي به حكم صادره عليه عاطفه نبوي

2009-11-27T04:44:00.000-08:00

تا آزادی زندانیان سبز - عاطفه نبوي، كه در جريان اعتراضات پس از انتخابات رياست جمهوري بازداشت شده بود، به تحمل 4 سال حبس تعزيري محكوم شد.

عاطفه نبوي هفته گذشته در شعبه 12 دادگاه انقلاب به اتهامات " ارتباط با سازمان مجاهدين" و " شركت در تظاهرات غيرقانوني " مورد محاكمه قرار گرفت.

در حكم صادره از سوي دادگاه، وي از اتهام ارتباط با سازمان مجاهدين، تبرئه شده است. اما به اتهام " اخلال در نظم عمومي" و " اجتماع و تباني عليه نظام از طريق شركت در تظاهرات غيرقانوني" مورد محكوميت قرار گرفته است.

عاطفه نبوي پس از بازداشت به بند 209 زندان اوين منتقل شد و به مدت 95 روز در اين بند به سر برد، وي سپس به قرنطينه متادون و بند عمومي انتقال يافت.

من عاطفه‌ام، مرا هم زنداني كنيد/ تشكيل كمپين اعتراضي به حكم صادره عليه عاطفه نبوي

كميته گزارشگران حقوق بشر- گروهي از فعالان مدني با راه‌اندازي كمپين " من عاطفه‌ام" قصد دارند توجه تمامي نهادهاي بين المللي و حقوق بشري را نسبت به صدور احكام سنگين عليه فعالان سياسي و به خصوص عاطفه نبوي جلب كنند.

عاطفه نبوي ‌فعال دانشجويي روزسه شنبه 3 آذر از سوي شعبه 12 دادگاه انقلاب كه شعبه مخصوص به رسيدگي به جرايم قاچاق و مواد مخدر است، به 4 سال حبس تعزيري محكوم شد. نبوي به اتهام " اجتماع و تباني عليه نظام" و " فعاليت تبليعي عليه نظام" از طريق شركت در راه‌پيمايي 25 خرداد، به چنين حكم سنگيني محكوم شده است.

شركت‌كنندگان و موسسان اين كمپين مي‌گويند:" هدف ما اين است كه دستگاه قضايي و افكار عمومي جهاني را متوجه وضعيت عاطفه نبوي و حكم غيرعادلانه صادره عليه او بكنيم."

اين كمپين در اولين فراخوان خود از همه افراد شركت كننده در اعتراض‌هاي پس از انتخابات و به خصوص 25 خردادماه، خواسته است. با نوشتن چند خط، اعلام كنند كه آن‌ها هم در اين اعتراضات حضور داشته‌اند و هم‌فكر عاطفه هستند. بنابراين، اگر‌آنچه عاطفه به خاطرش محكوميت دريافت داشته است، جرم است، همه مجرم هستيم."

كمپين" من عاطفه ام" در معرفي خود مي آورد:" همه ما هم‌فكر عاطفه نبوي هستيم و به همراه او در تظاهرات 25 خرداد و ساير اعتراضات شركت كرده‌ايم. جرم عاطفه، جرم ماست و ما هم آماده‌ايم تا به اين دليل، در كنار عاطفه زنداني شويم. "

عاطفه نبوي، در شام‌گاه 25 خردادماه به همراه هفت تن از دوستانش در منزل بازداشت شده و به مدت 95 روز در بند 209 نگه‌داري شد. او در اين مدت تحت شديدترين فشارهاي روحي و رواني قرار گرفت. عاطفه، هم‌اكنون ششمين ماه اسارتش را در بند عمومي زندان اوين مي‌گذراند.

آدرس وبلاگ كمپين " من عاطفه ام"

آدرس صفحه فيس بوك" عاطفه را آزاد كنيد"

متن فراخوان آغاز به كار كمپين " من عاطفه‌ام":

درحالي كه هر روز اخبار صدور احكام سنگين عليه فعالان سياسي تمام صفحات وب‌سايت‌ها را پر مي‌كند. يك خبر، يك محكوميت، روز سه شنبه 4 آذرماه، در ميان تمامي اخبار، منتشر شد و گم شد.

خبر 4 سال محكوميت دختري كه نه نامي بزرگ داشت و نه منصبي. قاضي دادگاه هم در جواب اعتراضش كه گفته بود، چرا سايرين را بعد از صدور حكم با قرار وثيقه آ‍زاد مي‌كنيد و من را نه، به او گفته بود كه " خودش را با آن‌ها مقايسه نكند." و عاطفه مقايسه نكرد،‌ نه با آن‌ها و نه با هيچ كس ديگر. اما آن‌جا كه صحبت از زنداني كشيدن و حبس به ميان مي‌آيد. عاطفه، هم‌پاي همان كساني حكم مي‌گيرد كه نبايد خودش را با آن‌ها مقايسه كند.

عاطفه نبوي، اولين زني است كه به دليل اعتراضات پس از انتخابات حكم محكوميت دريافت كرده است. آن‌هم تنها به دليل شركت در تظاهرات 25 خرداد. تظاهراتي كه خيلي از ما در آن شركت كرده‌ايم و از اين لحاظ هم جرم عاطفه‌ايم. اما حالا ما در خانه‌هايمان نشسته‌ايم و عاطفه بايد براي همه آن 3 ميليون نفري كه ‌آن روز در خيابان حضور داشتند، در زندان بماند. 4 سال.

كمپين " من عاطفه‌ام" از آن رو توسط جمعي از فعالان مدني تشكيل شده، تا توجه افكار عمومي و نهادهاي بين المللي را به حكم غيرعادلانه صادر شده عليه عاطفه نبوي جلب كند.از اين رو، ما در اولين فراخوان خود از همه كساني كه در اعتراضات پس از انتخابات و به خصوص در تظاهرات 25 خردادماه شركت كرده‌اند، مي‌خواهيم با نوشتن چند خط، براي عاطفه و براي دستگاه قضايي، بگويند كه ما هم‌جرم عاطفه هستيم و اگر قرار است او زنداني شود، بايد همه ما به جرمي مشترك زنداني شويم.عاطفه نبوي در زندان است و نامش در هياهوي اين همه خبر بازداشت و زندان گم شده است. اين دختر 28 ساله، بايد 4 سال در زندان بماند. براي يك روز حضور در خيابان. يك روز اعتراض. ما مي‌خواهيم بگوييم كه مانند او فكر مي‌كنيم. كه همه ما عاطفه هستيم. كه بايد همه ما را زنداني كنند

http://chrr.us/spip.php?article7001

زنان و دختران اسیر شده در 13 آبان را مخفیانه به بازداشتگاه مخوف خورین ورامین منتقل کرده اند!؟

2009-11-06T10:31:00.000-08:00

بر اساس اطلاعات موثق دستگیری زنان و دختران جنبش سبز در راهپیمایی 13 آبان ، یک برنامه از قبل حساب شده از سوی کودتاچیان جنایتکار بوده است . نیروی انتظامی در برابر دستگیری زنان و سایر دستگیر شدگان از هم اکنون از خود سلب مسئولیت کرده است و این نشان می دهد که نیروهای امنیتی وابسته به سپاه و بسیج کودتا طرحی خطرناک را به اجرا گذاشته اند . این تکذیب خطرناک و هشدار دهنده در حالی صورت می گیرد که بر اساس شواهد موجود و پی گیریهای انجام شده صدها تن در جریان تظاهرات 13 آبان بازداشت شده اند که اکثریت آنان را زنان و دختران تشکیل می دهند . اطلاعات موثق همچنین نشان می دهد که تقریبا تمامی زنان و دختران دستگیر شده را به زندان مخوف و بدون کنترل خورین در اطراف ورامین منتقل نموده اند که هشداری است برای رخ دادن اتفاقی هولناک تر از جنایات کهریزک!

در همین راستا کودتا چیان تعدادی از زندانیان عادی بازداشتگاه خورین را به زندان اوین منتقل کرده اند ، تا این گمان به وجود آید که منتقل شدگان به اوین دستگیر شدگان 13 ابان بوده اند در حالی که اطلاعات ما نشان می دهد محل نگهداری زنان و دختران دستگیر شده ، بازداشتگاه مخوف خورین ورامین است ! باید برای اطلاع رسانی به موقع و نجات این قهرمانان جنبش به اقدامی عاجل و گسترده در سطح داخلی و بین المللی دست زد

http://jomhoriyat.wordpress.com

من کفشم را، آن دختر آرامشش را اما تو انسانیتت را نه؛ تو پیدا نکردی

2009-11-05T19:32:00.000-08:00

باتومت مهم نبود. آن نگاهت مهم بود. این قدر آدم غریبه یکجا، ندیده بودم در زندگیم. وقتی باتومت را بالا می بردی و می چرخاندی احساس می کردم سمفونی نفرت در وجود تو می نوازد که چنین خوش می رقصی و می زنی. بدمستی می کردی و عربده می کشیدی. فکر می کردم پای بساط شرب جوهر حیوان بودن بغدادت خراب باشد، اما نبود. بدمستی می کردی، نخورده مستی نمی کردی

با باتوم افتادی به جان آن پسر و تا آمدم نجاتش بدهم کفشم گم شد

اشک آور زدی و آن دختر تا آمد خودش را نجات بدهد آرامشش گم شد

اسپری فلفل دستت گرفتی و ذهن مامورهای نیروی انتظامی پر از سوال شد

سوال پرسیدم، دستگیرم کردی و عکسم را گرفتی و حتماً به فنای فی الله رسیده بودی که چنان می خندیدی و رهایم کردی. گفتم ببین با من چه کردند، گفتی حقت بود

میکروفون را دست گرفته بودی و داد می زدی مزدور آمریکایی، ما آمدیم کجایی. تا می آمدیم طرفت که بگوییم ما همه فرزندان ایرانیم، ما اینجاییم حمله می کردی

ما را گروه گروه در خیابان های تهران زندانی کردی و راه پس و پیش بستی و زدی و زدی و زدی و زدی تا کدام عقده ات وا شود؟

می دانی چرا این همه لشکری را که به عشق رهبر آمده بود( و از کریمخان رفتم طالقانی و رفتم دروازه دولت و دانشگاه تهران؛ همه شان 2000 نفر نبودند) «تو» خطاب می کنم؟ چون واژه ی دیگری نیست. همه روی هم به اندازه یک آدم انسانیت نداشتید. 50 نفر بودی کلهم در میدان 7 تیر با چندصد چماق به دست حامی. نماز می خواندی و به نگاه های خسته ی آن همه آدم دور و برت توجهی نمی کردی. لابد در آن لحظات گمان می کردی لولاک لما خلقت الافلاک....

امروز من جمهوری اقلیت را دیدم. اکثریت باتوم می خورد و فرار می کرد. و اقلیت های 50 نفری تحت کنف چماق شعار می دادند. امروز من جمهورری باتوم را دیدم

من کفشم را پیدا کردم. آن دختر نگران هم حکما وقتی سوار ماشین شد، آرامشش را. آن مامور نیروی انتظامی هم که به من گفت:«برو، اگر ما جواب گرفتیم، تو هم می گیری» آن هم به زودی جوابش را پیدا می کند. اما تو چه می کنی که نه تنها دین و ایمانت را در این قمار باخته ای که انسانیتت را هم از کف داده ای...تو که حتی تو هم برایت زیاد است. تو چه می کنی؟

http://bigahha.blogfa.com

در میان صدها تنی که در تظاهرات روز 13 آبان بازداشت شده‌اند، تعداد زیادی دختر وجود دارند

2009-11-05T19:29:00.000-08:00

در حالی که به گفته شاهدان، در میان صدها تنی که در تظاهرات روز 13 آبان بازداشت شده‌اند، تعداد زیادی دختر وجود دارند، مکان نگهداری آنان مشخص نیست. روز چهارشنبه صدها تن از هوادران جنبش سبز در تظاهرات 13 آبان تهران بازداشت شدند.

بیشتر بازداشت شدگان در خیابان های اطراف میدان های هفتم تیر و ولیعصر توسط نیروهای بسیجی دستگیر شدند. به گفته شاهدان دست کم یک اتوبوس پر از دختران بازداشت شده از خیابان بهار تهران به مکان نامعلوم برده شده اند. ده ها دختر دیگر نیز در خیابان های و کوچه های دیگر بازداشت شدند.

نگرانی از وضعیت زنان و دختران بازداشت شده از آن رو بیشتر شده که تهران روز چهارشنبه شاهد برخورد بسیار خشن و توجیه ناپذیر نیروهای یگان ضد و شورش و بسیج با مردم بود و تصاویر ویدیوئی منتشر شده نشان می دهد بخش بزرگی از این خشونت ها علیه بانوان صورت گرفته است.

این در حالی است که خانواده های دختران بازداشت شده با وجود پیگیری های مختلف هنوز اطلاعی از محل نگهداری عزیزان خود ندارند.

ابتدا گفته شد که دختران بازداشتی به پایگاه مقداد در خیابان آزادی منتقل شده اند اما پس از پیگیری این مساله تکذیب شد.

همچنین از بازداشتگاه های خیابان وزرا، خیابان شاهپور و پلیس امنیت و زندان اوین به عنوان محل نگهداری دختران دستگیر شده یاد می شود اما در هیچ یک از این محل ها پاسخ روشنی به خانواده های دختران بازداشت شده داده نشده و نگرانی خانواده ها همچنان ادامه دارد.

تا آخرین ساعات چهارشنبه شب، ده ها تن از خانواده ها در جستجوی یافتن اطلاعی از وضعیت عزیزان خود در برابر این بازداشتگاه ها حضور داشتند.

مهدی کروبی پیش از این از آزار جنسی برخی بازداشت شدگان رویدادهای پس از انتخابات خبر داده بود

http://javanfarda.com/News.aspx?ID=2757

Women still in Iranian prisons; as the result of the protests in the aftermath of the June 12th Presidential Election

2009-11-05T19:26:00.000-08:00

1. Atefeh Nabavi (arrested on 16 June)

2. Azar Mansouri Ghaem (General Secretary of Mosharekat Front, arrested on September 22^nd)

3. Bahareh Dowaloo (Human Rights activist,arrested on 8 July)

4. Bahareh Hosseini (student at Bualisina University in Hamedan)

5. Elaheh Imanian (student was arrested during the attack to the Tehran University dormitories at midnight on June 14)

6. Ezat Torbati (student was arrested during the attack to the Tehran University Dormitories midnight on June 14)

7. Fariba Pazhoh (journalist)

8. Fariba Vatankhah (27 years old,Tehran arrested on 9 July)

9. Farnaz Mo'ayerian (22-year-old)

10. Fateme Ziaii

11. Katayoun Shahinfar ( 28 years old, arrested on 17. September, currently in Evin prison)

12. Jamileh Salar (Amol, 17 June)

13. Laya Farzadi (in Tabriz)

14. Layla Asfari (student at Zanjan Uni .,arrested on 16 June)

15. Leila Soleimani (arrested on 15 June)

16. Mahboubeh Haghighi (arrested on October 22^nd)

17. Mahsa Naderi (19 year old student)

18. Malihe Dadkhah (Mohammad Ali's daughter ,8 July)

19. Marjan Abdolahian (photographer , arrested date :unknown)

20. Marjan Fayazi (student at Mazandaran University arrested June 22)

21. Maryam Ameri ( member of Karroubi-s Campaign)

22. Maryam Khazayee ( children's rights activist)

23. Maryam Rashidi ( 26 years old, arrested on 17. September, currently in Evin prison)

24. Maryam Zolfaghar

25. Marziyeh Bagheri (24 years old, arrested 9 July)

26. Mehdieh Hejazi (28 years old, arrested on 09.07.2009, currently in Evin prison)

27. Mehdieh Minavi (arrested on October 22^nd)

28. Ms. Sabeti (member of freedom movement of Iran-Tabriz)

29. Mona Otadi (28 years old, arrested on 17. September, currently in Evin prison)

30. Nafiseh Zareh Kohan (arrested on November 4^th)

31. Nahid Siahvand (student at Bualisina University in Hamedan)

32. Nasrin Kargar (Kermanshah)

33. Nastaran Khodarahimi (student at Bualisina University in Hamedan)

34. Nazi Kalantari (27 years ,Tehran ,arrested on 8 July)

35. Negar Sayeh (journalist, arrested on October 25^th)

36. Rojin Yeganeh (Kermanshah)

37. Samaneh Amiri ( 30 years old, arrested on 17. September, currently in Evin prison)

38. Sara Mahboubi

39. Sara Memaran (29 years old , 20 June)

40. Shahin Fathi (Unknown ) ?

41. Shahin Nasirinia (arrested on 20.06. 2009, currently in Evin prison)

42. Shahin Nourbakhsh( member of the Iran Participation Front) ?

43. Sheela Najafi (leftist activist,poet and expelled student ,Amol city )

44. Sima Didar (Blogger and activist)

45. Sima Nasrati(blogger)

46. Sogand Alikhah ( student at Mazandaran University arrested June 22)

47. Somayeh Tajdar(26 years old Tehran arrested on 9 July)

48. Sousan Ale Agha Nasser (student, arrested on 09.07.2009, currently in Evin prison)

49. Vahideh Molavi (arrested on November 4^th)

50. Zahra Jabari

51. Zahra Nozari (Pouya Maqsoud Beigi 's mother who was arrested due to mourning for his son )

Missing

Mahnaz Enayati (unheard of since 20 June )

بی خبری از وضعیت منیره ربیعی، زندانی سیاسی

2009-10-29T07:04:00.000-07:00

7 آبان 1388

کمیته گزارشگران حقوق بشر- منیره ربیعی، مهندس شیمی که در تاریخ 15 مهرماه حسب احضاریه ای که از سوی دادگاه انقلاب برای وی احضار شده بود، به دادگاه مراجعه کرده بود، به دلایلی نامعلوم بازداشت شده و هم اکنون در سلول انفرادی بند 209 نگهداری می شود. به گفته خانواده وی که امروز در تجمع خانواده زندانیان سیاسی در برابر دادستانی حضور یافته اند، این زن 32 ساله که سابقه هیچ گونه فعالیت سیاسی نداشته است، چندی پیش "جهت ادای پاره ای توضیحات" به دادگاه انقلاب احضار شد، اما پس از حضور در دادگاه، بازداشت و به زندان اوین منتقل شد

گفته می شود، اتهام وی " ارتباط با سازمان مجاهدین" عنوان شده است. این اتهام هم اکنون رایج ترین عنوان اتهامی است که در مورد بازداشت شدگان سیاسی به کار برده می شود

منیره ربیعی در این مدت امکان ملاقات با خانواده خود را بدست نیاورده است

http://www.chrr.us

فریبا پژوه از چهل و هشت ساعت پیش دست به اعتصاب غذا زده است

2009-10-28T06:39:00.000-07:00

ا آزادی روزنامه نگاران زندانی -فریبا پژوه روزنامه نگار زندانی، از چهل و هشت ساعت قبل دست به اعتصاب غذا زده است.

بر اساس خبرهای رسیده از زندان اوین ،او که از دوماه پیش در بند 209 اوین زندانی است نسبت به بلاتکلیفی خود معترض و گفته است تا زمان روشن شدن وضعیتش به اعتصاب غذای خود ادامه خواهد داد.

فریبا پژوه روزنامه نگار بیست ونه ساله همکار بسیاری از روزنامه های اصلاح طلب بوده است.

او هم اکنون از نظر روحی و جسمی در شرایط نامناسبی به سر می برد.

بازداشت نگار سایه

2009-10-28T06:36:00.000-07:00

موج آزادی - نگار سایه، خبرنگار آزاد رسانه‌ها و خبرگزاری‌ها و مسئول ستاد جوانان منطقه 19 میرحسین موسوی اوایل هفته گذشته بازداشت شده است.

نگار سایه، اوایل هفته گذشته بازداشت شده است و همسر او، سعید قریشی نیز هفته گذشته در مراسم دعای کمیل که برای آزادی زندانیان سیاسی در منزل پدر همسر شهاب طباطبایی برگزار شده بود بازداشت شد.

نگار سایه و سعید قریشی هر دو در زندان اوین بازداشت هستند.

هنگامه شهیدی دست به اعتصاب غذا زد

2009-10-26T10:13:00.000-07:00

تا آزادی روزنامه نگاران زندانی - هنگامه شهیدی ،روزنامه نگار در بند ساعتی پیش در تماس تلفنی با خانواده اش از بند عمومی زندان اوین گفت که دست به اعتصاب غذا زده است و تا زمان آزادی دست از اعتصاب نخواهد کشید.وی به مادرش گفته است که انقدر به اعتصاب غذا ادامه خواهد داد که یا آزاد شود و یا جنازه اش را از ندان به خارج منتقل کنند.

مادر شهیدی که دچار نارسایی شدید قلبی است با شنیدن این خبر دچار حمله قلبی شد و هم اکنون در بیمارستان به سر می برد.

به گفته خانواده شهیدی :هنگامه از چند هفته پیش و در پی صدور قرار وثیقه برای او ،منتظر آزادی بوده که با انتقالش از بند 209 اوین به بندعمومی زندانیان عادی از آزادی سریع ناامید شده و به همین دلیل دست به اعتصاب غذا زده است.

هنگامه شهیدی در جریان حوادث پس از انتخابات بازداشت شده است و بیش از یکصد و ده روز است که در زندان اوین به سر می برد

درخواستی خاضعانه از تمامِ زنانِ ایران‌زمین

2009-10-07T11:30:00.000-07:00

شهلا لاهیجی

مدرسه فمینیستی: زنانِ سرزمینِ ما، بارِ دیگر شاهدِ بحرانی عظیم و فشاری خردکننده در کشورشان هستند؛ بحران و فشاری که هر روز و هر ساعت و هر لحظه زیرِ پوستِ جامعه‌ی ما احساس می‌شود

در برآشفتگی و درهم‌ریختگیِ ناشی از خشونت‌هایِ بی‌حدومرزِ اعمال‌شده، بی‌شک هم‌چون همیشه‌ی تاریخ، زنان اند که بیش‌ترین هزینه‌پردازانِ امروز و فردایِ آن خواهند بود؛ چه خود آماجِ این خشونت باشند و چه بر پدران، همسران و فرزندان‌شان آوار شود

آن‌چه در جامعه‌ی امروز شاهدِ آن هستیم جوِ خشونتی است معلق در فضایی به پهنایِ ایران، ناشی از مواجهه با خشونتی افسارگسیخته و عریان، خشونتی که از اعماقِ روابطِ اجتماعی و فرهنگِ سیاسیِ جامعه‌ی ما بیرون آمد. هر چند این خشونت ظرفِ یک روز سراسرِ ایران را در نوردید و همگان را بهت‌زده کرد اما باید بپذیریم که بذرِ این خشونت یک‌شبه کاشته نشد و رشد نکرد بلکه نشانه‌ی ریشه‌هایِ ویرانگر و گسترش‌یابنده‌ی خشونتِ پنهان و آشکار در گستره‌ی جامعه‌ای است که سال‌هاست در برابرِ «خشونت علیه شهروندانِ خود» سکوت کرده است

امروز ما مردمِ این سرزمین این پرسش و چالش را پیشِ رو داریم که چه شد و چگونه شد که فرزندانِ این آب و خاک، دختران و پسران بی‌گناهِ ما، با خشونتی چنین عریان و غیرانسانی جان باختند یا به بند کشیده شدند

هر چند گفته می‌شود از این پس «جوانانِ نسل دومِ ایرانیانِ مهاجر» بیش از پیش به «ملت»شان و «ملیت»شان خواهند بالید و سرفرازتر از پیش در دیارِ میزبانان خویش گردن افراشته می‌دارند اما ما زنان ایرانی در درونِ ایران کراهتِ خشونتی را که در برابرِ چشم‌مان رخ نمود، نمی‌توانیم با چنین افتخاری بپوشانیم. این کنش و خشونتِ افسارگسیخته‌ی درپیِ‌آن، از کره‌ی ماه بر ما نازل نشد بلکه توسطِ مردمِ همین سرزمین و از دلِ همین جامعه بروز کرد و گسترش یافت. و این بی‌شک دردودملِ ناشی از سکوت جامعه دربرابرِ خشونت‌های روزمره و غیرانسانی‌ای بود که امروز این‌گونه هیبت زشت و کریهِ خود را در برابرِ دیدِ همگان نهاده است

ما زنان در بهت و ناباوری از خود می‌پرسیم چه عوامل و دلایلی موجب شد از اعماقِ فرهنگ و زندگیِ اجتماعی ملتی کهنسال که در تاریخِ دیرسال‌اش به تعامل و تساهل شهره‌ی جهان بوده، چنین خشونت سهمگین و باورنکردنی سر بر آورد؟

بی‌شک مسئولیتِ بروزِ چنین فجایع دردناک و ضدانسانی‌ای متوجه عاملان و آمران آن است اما آیا واقعا خودِ ما مردم بی‌تقصیریم؟ آیا بخشی از ظهور و بازتولیدِ ریشه‌هایِ چنین خشونتی متوجهِ سکوت و بی‌تفاوتی و بی‌مسئولیتیِ تک‌تکِ ما مردم نیست؟ ما ملتی که در طولِ دهه‌هایِ گذشته در برابرِ خشونت‌هایِ ریزودرشت که در جامعه اتفاق افتاد غالباً بی‌تفاوت ماندیم. ما ملتی که در برابرِ اندیشه‌هایِ قهرآمیز در فرهنگِ سیاسی‌مان که به طورِمداوم از طریق رسانه‌های تصویری و نوشتاری تحتِ نفوذِ «قدرت» مدام خصومت و تضاد و حتا جنگ را (جنگِ تمدن‌ها، جنگِ ادیان، جنگِ ایدئولوژی‌ها) تزریق می‌کرد، سکوت و گاه همراهی کردیم

ما مردمی که اغلبِ اوقات «قصاصِ نفس» را ارج نهادیم و هنگامِ اعدامِ مجرمان در ملاءعام کودکان‌مان را به تماشا بردیم. ما ملتی که «مسالمت‌جویی» و «مدارا» در برابرِ «دشمن» و «رقیب» (بیگانه، حاکمیت، اوپوزیسیون) را به تمسخر گرفتیم و «مبارزه» با رقیب تا حذفِ او را به هر قیمت تشویق کردیم. ما ملتی که اسطوره‌هایِ «برادرکشی و فرزندکشی» در فرهنگ‌مان را ناخواسته تداوم دادیم و گاه تقدیس کردیم و روش‌هایِ پدرسالارانه‌ی «هدف وسیله را توجیه می‌کند» را تحتِ پوششِ ایدئولوژی و مرام خاص سیاسی‌مان توجیه و تبلیغ کردیم.

ما ملتی که اجازه دادیم دخترکان سیزده‌ساله‌مان با جوازِ ازدواج موردِ تجاوز قرار گیرند و ندانستیم که چنین مجوزهایی می‌تواند فرهنگی را بیافریند که مردان‌اش به خود حق دهند به زنان و دخترکان معترض، تنها، به جرمِ تفاوت اندیشه و نظر [. . .] کنند و خشونت ورزند.

ما مردمانی که در برابرِ ظلم و خشونت‌هایی که در پناهِ به‌ظاهر «امنِ» خانواده بر زنان و دختران اعمال می‌شد و تنها بخشی از آن را در صفحاتِ حوادث مطبوعات به عنوانِ «داستان‌هایِ هیجان‌انگیز» می‌خواندیم، فریادِ وامصیبتا سر ندادیم، باید می‌دانستیم که وقتی در کوچک‌ترین واحدِ اجتماعی یعنی خانواده، چنین فجایعی ازسویِ بستگان (آن هم با مجوزِ قانون و در سکوت و بی‌تفاوتی) بر زنان روا می‌شود، می‌تواند در خیابان و به دستِ غریبه‌ها نیز بر دختران و پسران روا گردد. ما مردم که دختری بی‌پناه را در پنجه‌ی اقتدارِ «ولیِ قهری» تنها گذاشتیم تا تحتِ پوشش و با مجوزِ دفاع از ناموس و شرف و بی‌ترس از قانون، بی‌رحمانه گردن نازک‌اش را به تیغ بسپارد و جانِ نازنین‌اش را بستاند یا در دخمه‌ای برایِ سالیان به بند بکشد، باید می‌دانستیم که روزی‌روزگاری پدرسالاران که خود را مالکِ ملک و فرزندانِ کشورشان می‌دانند، به‌راحتی می‌توانند هرخشونتی را به شهروندان کشور روا و قانونی بدانند

ما ملتی که انقلابی را با هدفِ آزادی و حقوقِ شهروندان و رفعِ تبعیض در همه‌ی سطوح جامعه، جانانه به ثمر رساندیم، بابي تفاوتي هايمان اگرنه گناهكاردست كم اهمال كاريم .

اما ما زنان این سرزمین در تمام این سال‌ها چه در قالب قربانی مستقیم و چه به عنوان مادر، دختر، همسر و خواهر، این خشونت‌ها را با پوست و گوشتِ خود حس و تجربه کرده و می‌کنیم و هم‌چنین بوی مشمئزکننده و خطرناکِ «فجایعی که ممکن است در راه باشد» را با وحشت و نگرانی به مشام می‌کشیم. زیرا در زندگی روزمره‌ی خود تأثیرِ مخرب و ویرانگر و چندوجهیِ خشونت را در یافته و حس می‌کنیم که رویدادهایِ خشونت‌بارِ اخیر چه بسا تا سال‌هایِ متمادی و حتا بر نسل‌ها تأثیرِ ویران‌کننده‌اش را خواهد گذاشت

بر همین اساس معتقدیم تا این خشونت‌ها در فضایِ عمومیِ جامعه و در محیطی آرام و عاری از کین‌توزی بررسی نشود، نمی‌توان به آینده و حتا بقایِ سرزمین‌مان امیدوار بود. ما به تجربه دریافته‌ایم خشونت را نمی‌توان با خشونت از میان برد. خشونت به مفهومِ عامِ آن؛ از خشونتِ فیزیکی گرفته تا کلامی و حتا موضع‌گیری‌هایِ سیاسی. به همین دلیل سال‌ها تلاش کرده ایم «صدایی»، «اعتراضی» و فریادی باشیم در برابرِ خشونت و ظلم علیهِ زنان زیرا با تجربه‌ی مشترک با خواهران‌مان در سراسرِ جهان در یافته ایم، جامعه‌ای که بیاموزد خشونت علیهِ زنان را متوقف سازد، بی‌شک خشونت را در همه‌ی اشکال‌اش مهار کرده است

زنان این مرز و بوم (خسته از درگیری‌هایِ بی‌پایان) به این واقعیت دست یافته اند که مسئولیت بزرگی برایِ کاهشِ خشونت‌ها بر عهده دارند. مادران، همسران، دختران و خواهرانِ شما امروز و طبقه‌ی خود می‌دانند که همگان را به چاره‌جویی‌های اساسی برایِ مهار خشونت ویرانگر نهفته در بطنِ جامعه فرا خوانند و خشونتی که بی‌شک زندگی زنان و کودکان را بیش از دیگران به مخاطره خواهد افکند

نیک می‌دانیم که موفقیت در این کارزار نیازمندِ عزمِ همگان است. عزمی که باید از رأس تا قاعده‌ی هرم جامعه را در بر گیرد. ازهمین‌رو خطاب به همگان در هر سو که ایستاده اند و همه‌ی طرفینِ دعوا در نهایتِ تواضع یادآور می‌شویم با توجه به اتفاقات مصیبت‌بار و هولناکی که در کشورمان رخ داده است، امروز وقتِ آن است که به جایِ سبقت و شتاب به قصدِ «پیروزی بر رقیب»، «انتقام‌گیری» یا حذفِ یکدیگر لحظه‌ای تأمل کنیم و فارغ از دیدگاه‌هایِ سیاسی و جناحی از وجدان خود سؤال کنیم که چه شد، چنین فجایعِ عظیم و جبران‌ناپذیری در جامعه‌ی ما رخ داد؟ صادقانه از خود بپرسیم «سهمِ ما» در بروزِ این خشونت‌ها تا چه اندازه بوده است

و این پیام را به قدرت‌مندان که آنان نیز فرزندانِ مادرانی هستند، برسانیم که تاریخ ثابت کرده است که هیچ «قدرتی» نمی‌تواند با دست‌هایِ آلوده به خونِ بی‌گناهان حتا برایِ خود «عافیت و عاقبتِ خوش» تدارک ببیند، چه رسد برایِ جامعه و آحادِ مردم. همه‌ی زنان از هر طیف، جناح و گروهی باید بکوشند تا از فاجعه‌ای که پیش آمد پلی برایِ تداومِ زندگی و کاهشِ خشونت در جامعه‌مان بسازند، پس نیازداریم همگی‌مان برایِ یافتنِ راه‌حل‌هایِ مسئولانه در فضایی غیرِخشونت‌آمیز تلاش کنیم. لذا ناگزیریم دندانِ صبر بر جگرِ خونین بگذاریم، صبور باشیم و بدونِ خط‌ونشان‌کشیدن‌هایِ معمول با یکدیگر و با مردمان به گفت‌وگو بپردازیم. گفت‌وگو بدون پراکنش کینه و تنفر تنها راه شفایِ جامعه‌ای است که همه را از صدر تا ذیل قربانیِ بیماریِ مهلک خشونت کرده است

روشن است که گام اول، تلاش برایِ آزادیِ هرچه‌سریع‌ترِ تمامیِ زندانیان وقایعِ اخیر است. باید همگی دست در دستِ هم نهیم و همه‌ی راه‌هایِ ممکن را فعال سازیم تا هرچه زودتر این عزیزان آزاد شوند و به آغوشِ خانواده‌هایِ خود باز گردند. پس دست به دستِ هم دهیم و با تشکیلِ ائتلافی زنانه از همه‌ی توان زنان و نهادهایِ مردمی و حتا رسمی بهره گیریم تا موجی نیرومند علیهِ خشونت به وجود آوریم. شاید این «قدرتِ زنانه» بتواند در جهتِ ایجادِ فضای گفت‌وگو در تمامِ سطوحِ گوناگونِ جامعه برایِ ترمیمِ این شبکه‌ی ملتهب و خشونت‌دیده یاری رساند. وقایعِ ماه‌هایِ اخیر نشان داد که مردم ما تا چه اندازه توان اعتراض مسالمت‌آمیز در بیان خواسته‌های خود دارند و چگونه در آرام‌ترین شکلِ ممکن کم‌ترین و قانونی‌ترین حقوقِ مدنیِ خود را در چارچوبِ قوانین نظام و حقوقی که برای آنان پیش‌بینی شده بود، طلب کردند و حق نبود با این ملتِ بزرگ و قانون‌گرا، چنین خشونت‌آمیز و خارج از قانون رفتار شود

ما همه در یک سرزمین با جغرافیای واحد زندگی می‌کنیم. ازاین‌رو باید فرا گیریم که هر نوع «منازعه»، «رقابت»، «پیش‌بردِ منافعِ فردی و جمعی»مان و هر نوع «تغییری» را در فضایی اخلاقی، انسانی و به دور از خشونت پیش بریم وگرنه جامعه‌ای بیمار خواهیم داشت که در آینده به سقوطِ کاملِ ارزش‌هایِ انسانی و اخلاقی و تمدنی خواهد انجامید و آحادِ آن (اگر هنوز باقی باشند) به زیرِپانهادن تمامیِ معیارهایِ انسانی و اخلاقی برایِ رسیدن به اهداف‌شان تن خواهند داد

http://feministschool.com

روزنامه دیواری.... شباهنگام رو به روی زندان اوین قدم بزنید: زندگی آن جا عریان است

2009-09-26T06:11:00.000-07:00

برای خانواده های زندانیان -2 مهر 1388

مدرسه فمینیستی (نوشین احمدی خراسانی): زندگی و رنج، شادمانی و امید و درد را توامان وقتی با همه وجودت لمس می کنی که شباهنگام در مقابل در اصلی «زندان اوین» زیر پلی دود گرفته و برساخته از آهن و سیمان قدم بگذاری و درحالی که ماشین های ون روشن در برابرت ایستاده اند تا یادآور شوند که حضور دارند، در کنار خانواده های زندانیان سیاسی بنشینی و از شعار «الله اکبر» تا «زندانی سیاسی، تولدت مبارک» فریاد کنی و در همان موقع هم خبر دستگیری های دیگری همچون بازداشت «آذر منصوری» را بشنوی.

وقتی زیر آن پل قدم می زنی، قهقه و اشک را هم زمان می بینی و ماشین هایی که حین عبور از کنار جمعیت، بوق می زنند: به علامت همبستگی با خانواده ها. وقتی در همان محوطه پرسه می زنی تا در میان جمعیت به طور اتفاقی به رخشان بنی اعتماد می رسی، که توانسته هفته پیش در سالن شلوغ و پلوغ «اریکه ایرانیان»، فیلم «زیر پوست شهر» دیروزش را بازتاب و جولانگاه «زیر پوست شهر امروز» کند، و تو در این تاریکی و همهمه، سلامی از سر سپاس به سویش بفرستی. حالا واقعیت زندگی شهر و دیارت را چقدر برهنه می بینی.

وقتی فخری خانم محتشمی پور را می بینی که چگونه «چیپس و پفک های روز تولد دو زندانی در بند» (محمد قوچانی و فیض الله عرب سرخی) را زیر انحنای زمخت تیر آهن های پل، می خورد و در پاسخ دختری جوان که از تو و او در مورد جنبش زنان می پرسد، دستانش را به سوی شهر دراز می کند و با خنده می گوید: جنبش زنان همین جاست، در تمام شهر تهران پخش شده، مردان که در زندان اند، مگر به جز زنان کسی هم مانده؟...

....

با خود فکر می کنم تا به کنون از چهره پر انرژی و «طنزگوی» فخری خانم تصوری نداشتم اما خوشحالم که چند سال پیش از همه این ماجراها، در جنبش زنان یاد گرفتم که از ورای «آن چادرهای سیاه» و «این روسری های کوتاه»، نقاط مشترک مان را بجویم و «ظاهر افراد» مبنای طبقه بندی مان نشود. حالا در این تاریکی مقابل اوین من هم به همراه فخری می خندم اگرچه همچون او، ژیلا، پرستو، مریم و... «آشنا و فامیل سببی یا نسبی» در زندان ندارم با این حال می خندم چون روحیه امیدوار و شادابش، وجودم را شارژ کرده پس همراه او «بذله گویی» هم می کنم، و تهدید اش می کنم که وقتی مصطفی تاج زاده از زندان آزاد شود به ایشان خواهم گفت که وقتی نبودید همسرت کنار زندان می آمد و می خندید و کلی کیک و پفک می خورد!

اما می دانم فخری هم احتمالا مانند من، وقتی «مضطرب» باشد؛ وقتی دلشوره زندانیان بی سرنوشت هموطن اش را دارد، وقتی دلش برای همسرش به اندازه همه دنیا تنگ شده، از قضا بیشتر شوخی می کند، همانطور که شب گذشته وقتی مینو خانم مرتاضی را در مراسم فوت مادرش دیدیم، او هم شوخی می کرد و مردان خانواده که در این مواقع معمولا چشم غره می روند، واقعا نمی دانند که ویژگی برخی از ما زنان همین است که وقتی «مضطرب» می شویم، و احساس خطر و ابهام پیدا می کنیم می خندیم و شوخی می کنیم تا نکند دیگرانی را که دوست شان داریم منقلب و پریشان کنیم.

ژیلا بنی یعقوب هم زیر پل تک و تنهاست و پوستری را که روی آن نوشته «بهمن احمدی امویی، روزنامه نگار مستقل را آزاد کنید» نزدیک به سینه اش می گیرد تا کسانی که در تاریکی شب به سختی همدیگر را می بینند، به جای او «همسر روزنامه نگار دربندش» را ببینند. بهمن احمدی امویی ، اولین مردی بود که در راه احقاق «حقوق زنان» دادگاهی شد و حکم محکومیت برایش صادر کردند. او را به جرم «شرکت در تجمع زنان» در میدان هفت تیر در 22 خرداد 1385، بازداشت و بالاخره او را به 6 ماه حبس تعلیقی محکوم کردند. بعدتر نیز در هر آن چه به «حقوق زنان» مربوط می شد گام به گام در کنار همسرش بود. امروز هم در زندان است، به خاطر احقاق «حق انتخاب» مردم اش. ژیلا بلند بلند می خندد و به خیال خودش خنده اش را برای همسرش می فرستد و بعد هم وقتی که قرار می شود شعار بدهیم، گلویش را پاره می کند، چون یک بار بهمن در ملاقات اش به او گفته صدای الله اکبر جمعیت را از «پشت نفس های گل ابریشم» شنیده است. چه امیدهای کوچک و قشنگی می آفریند این آرزوها و خیال ها، ... مثل عریانی زندگی ؛ عین زندگی.

چهره ای آشنا با صورت گرد و معصوم اش از راه می رسد: «پرستو سرمدی» است که حالا به «پرستوی عاشقی» می ماند که به دنبال «جفت اش» به زیر این پل دود اندود کوچیده است. همسرش، حسین نورایی نژاد را تازه به همان جرم های کذا و کذا همچون دیگران در 26 شهریورماه دستگیر کرده اند. خیابان جلوی زندان اوین به راستی «گود» است و محل خوبی است برای تخم گذاشتن پرستوها. به پرستو نگاه می کنم و با خودم «فروغ» را زمزمه می کنم: «سبز خواهد شد، می دانم، می دانم، می دانم / و پرستوها در گودی خیابان اوین تخم خواهند گذاشت..».

و در این میان عکس «شیوا نظرآهاری» است که در بین فرخنده احتسابیان و منصوره شجاعی دست به دست می شود تا هر کدام احساس کنند با نوشته روی آن شریک هستند. فرخنده، مادری از سلاله صلح و دوستی، پوستر را بالا می گیرد و می خواند: «شیوا نظرآهاری، فعال حقوق زنان و حقوق بشر را آزاد کنید». ژیلا می گوید خانواده شیوا برای تامین وثیقه از اول هفته در رفت و آمدند تا بلکه شیوا آزاد شود و همه در قلب هایمان آرزو می کنیم به زودی آزاد شود.

شب تولد است امشب. دو نفر از بندیان که یکی شان روزنامه نگار است در همین شب به جهان چشم گشوده، محمد قوچانی و آن دیگری، اما هر دو زندان اند، پشت میله های اوین. نخستین بار است که در جشن تولدی، به زیر پلی از آهن سیاه و سیمان و دود و همهمه و غرش بی وقفه اتومبیل ها شرکت می کنم. بحث به ایده «تولد میرحسین موسوی» از سوی برخی از «سبزپوشان» می کشد و سپس ژیلا نقدهایی که برخی به آن دارند را نقل می کند. گویی عده ای «نکته سنج» به شدت مخالفت کرده و گفته بودند: «اسطوره سازی نکنید!».

با خود می گویم «جشن تولد گرفتن» واقعا کجایش «ابهت» دارد که کسی بخواهد با گرفتن جشن تولد «ابهت و اسطوره بسازد»!! «تولد بازی» معمولا تداعی گر نوعی «سوسول بازی مدرن» است که هرچه در ذهنم می گردم غیر از عنصر «صمیمیت» و « اکشنی خانواده گرایانه »، چیزی از عناصر مردانه و خشن مانند ابهت و اسطوره و چه و چه.. در آن نمی بینم. با خودم کلنجار می روم: لابد اگر می گفتند « مادربزرگ عمه آقای موسوی، فوت کرده و خوب است برای او مراسم باشکوهی بگیریم» شاید «مرگ پروران» ما کلی هم استقبال می کردند و همه بر سردر خانه هایشان به سرعت پرچم عزا می زدند.

همیشه از درک گرایش «مرگ پرستی» و «تولدگریزی های» جامعه «شهیدپرورمان» عاجز بوده ام. نمی دانم چه عشق و احترامی به «شهادت» و «مرگ» و «مجلس ختم» و «مراسم عزا» و «گورستان» و «مرگ سیاوشون» در ما ملت ایران وجود دارد که هیچ کس برای مراسم و مجالس پرابهت «ختم» در مساجد و گورستان ها، جیک اش در نمی آید و موضع نمی گیرد ولی اینقدر از مراسمی معمولی مانند «تولدبازی» که خوشبختانه «فاقد ابهت» و رمز و راز است بدشان می آید و واکنش نشان می دهند: «اسطوره سازی نکنید» !؟!

در بحث شرکت نمی کنم چون با این همه پرسش و بدبختی و ابهاماتی که در جامعه جریان دارد، صحبت های فرسایشی در این موارد اساسا چه دردی از جامعه بحران زده و جویای راه حل ما حل می کند؟ بی اختیار لبخند می زنم و با خودم می گویم این نیز بگذرد و راه می افتم تا این حرف و حدیث ها را باد با خود ببرد...

می رویم آن طرف تر که تا حدودی روشن تر است. در همین حیص و بیص کسی می آید جلو و با صدایی مقطع و لرزان می گوید: شماها را که می بینم یاد عبدالله می افتم. ناگهان بغض اش می ترکد و قطره هایی را می بینم که بر گونه هایش می غلطد. در حالی که اشک چشمان اش جاری است با ما حرف می زند. جوری حرف می زند که به واگویه و درد دل شبیه تر است تا سخن گفتن. برادر «عبدالله مومنی» است... ناگهان حس کردم همه سنگینی پل همراه با بلوکهای سیمانی و تیر آهن های بدترکیب اش روی سرم خراب می شود.

عبدالله مومنی را که به ندرت شاید فقط دو یا سه بار در سال در مراسم یا سمینارهای دانشجویی می دیدم، همیشه مایه شگفتی ام بوده است. وقتی از حرکت های مان در جنبش زنان از جمله کمپین یک میلیون امضاء صحبتی به میان می آمد، آنقدر در تئوریزه کردن حرکت های زنان، خلاق بود که موجب شگفتی ام می شد. وقتی دو سال پیش، یک تنه ویژه نامه ای به مناسبت 8 مارس (روز جهانی زن) در سایت ادوار نیوز منتشر کرد، در شگفت ماندم که واقعا ما خودمان در آن ضیق وقت، هرگز نمی توانستیم از پس چنین کاری برآییم. وقتی پیش از انتخابات، در دفتر مجله توقیف شده «نامه» و با حضور صاحب امتیاز آن ـ آقای کیوان صمیمی ـ (که ایشان نیز با همه قلب بزرگش که لبریز از ایمان و آرزوهای انسانی است اکنون در زندان بسر می برد) در میان جمعی از دانشجویان او را دیدم، تحلیل هایش در ترسیم اوضاع سیاسی، باز هم مایه حیرت ام بود. فعالیت های پر حجم و فرهنگی عبدالله مومنی به همراه احمد زیدآبادی و دیگران همیشه مرا به غبطه و تحسین وا می داشت.

به یاد می آورم وقتی پیش از رای گیری انتخابات ریاست جمهوری، برای آخرین سمینار «همگرایی جنبش زنان برای طرح مطالبات در انتخابات»، او را به میزگرد «مطالبه محوری: روش یا هدف؟» به دنبال نمایندگانی از چهار گروه زنان، دانشجویان سندیکالیست ها و سیاسیون می گشتم، شایسته تر از عبدالله مومنی کسی را برای نمایندگی از سوی جنبش دانشجویی که به مسایل جنبش زنان تا بدین حد اشراف داشته باشد، نیافتم. و وقتی او را دعوت کردم چه راحت سفرش را ملغا کرد و متواضعانه پذیرفت که در میزگرد حضور یابد، هرچند آن پنل در میان حجم برنامه های سمینارمان کنسل شد و من هنوز از این بابت از عبدالله مومنی شرمنده ام... و حالا در سایه روشن پلی عبوس، برادرش بود که با قلبی شکسته و تحقیر شده از وضعیتی که شکنجه ها و اعتراف های فرمایشی برای برادر دلبندش ایجاد کرده بود، زار می زد.... رنج و درد زندگی بود که زار می زد...

به سختی جلوی اشک ام را گرفتم و با همه وجودم گفتم: عبدالله مومنی، برای ما همان است که پیش از زندان بود، نه یک کلمه بیشتر و نه یک کلمه کمتر. و با خود اندیشیدم که ای کاش او و همه کسانی که به دادگاه ها آورده شده اند حرف دل ما را بشنوند، و بدانند که ستایش و احترام ما نسبت به آنان، طی سالیان سال تلاش انساندوستانه فرهنگی شان شکل گرفته و با یک روز و دو روز که در چنین شرایط هولناکی بسر برده اند و حرف هایی 180 درجه متفاوت با عقایدشان زده اند، از بین نمی رود. ای کاش عبدالله مومنی و خانواده اش می دانستند که قلب ما آنان را به خاطر آن همه سال جان کندن و تلاش جانفرسایشان پذیرفته و برایشان ارزش و ارجمندی قائل است.

ای کاش خانواده های آنان می دانستند که هموطنان شان آنقدر متمدن شده اند که فهم کنند این مدافعان آزادی و عدالت «جرقه و شهابی نبودند در آسمان شب که به یک باره بدرخشند و خاموش شوند»، بلکه آنان خورشیدهای تابناک زندگی روزمره ما مردمان هستند که سال ها از پی سال و نسل ها از پی نسل، هماره در افق سرزمین مان تابیده اند. و از برکت تلاش وجودی شان ما به زندگی و آینده سرزمین مان امیدوارتریم. حال که آنان همچون بیماری که به یکباره درد و رنج بر جسم و جان اش سایه می اندازد و به بیمارستان منتقل می شود، هرقدر که در اغماء، «خودزنی» کنند و هر چقدر «زندگی» را به خاطر «هجوم بیماری مهلک»، نفی کنند، باورشان نمی کنیم. باورشان نمی کنیم و همیشه قدردان سال های پرتلاش زندگی شان برای بهبود شرایط هموطنان شان هستیم. به قول دوستی: اعتراف در این روزها مثل مرگ، شتری است که ممکن است پشت در خانه هر فعال اجتماعی بنشیند!!

قدم زدن در خیابان گودافتاده اوین را ترک می کنیم تا به بخش دیگر «سرنوشت مان» برسیم و شوی دادگاه محاکمه «رشته علوم انسانی» را در قوطی جادویی «سیما»، نظاره کنیم و از خود بپرسیم: آخر چرا هیچ چیز و هیچ کس این روزها سر جای واقعی خود قرار ندارد، حتا انسان های نیمه جانی که می خواهند از «زبان» شان محکومیت علوم انسانی را بشنوند ولی یادشان رفته که پیش از آن «زبان اش» را بریده بودند و فقط قلم اش بود که هنوز سخن می گفت.

و عکس هایی از مراسم «سفره افطار» خانواده های زندانیان در هفته گذشته، مقابل در اصلی زندان اوین

همسران سعید لیلاز و بهمن احمدی امویی

سلول‌های بند ۲۰۹ اوین مملو از زنان و دختران است

2009-09-16T07:14:00.000-07:00

ایران امروز: زنانی که به تازگی ازبند ۲۰۹ زندان اوین آزاد شده‌اند، می‌گویند هنوز سلول های این بند مملو از زنان و دخترانی است که در حوادث پس از انتخابات بازداشت شده‌اند، اما اسامی بسیاری از این زنان رسانه‌ای نشده است. زنان ازاد شده از مشخصات بسیاری از آنها بی اطلاع هستند چرا که در بند امنیتی اوین امکان تماس زندانی ها با یکدیگر تقریبا غیرممکن است. اما زنان آزاد شده مطمئن هستند که اغلب این افراد در روزهای پس از انتخابات و در تجمع های اعتراضی از جمله در روز هجدهم تیرماه و، روز تحلیف رییس دولت کودتا در مقابل مجلس و در مراسم چهلم کشته شدکان در بهشت زهرا بازداشت شده‌اند.

یکی از افرادی که بیش از هشتاد روز است که در بند ۲۰۹ زندانی است زن جوانی به نام عاطفه نبوی است که براساس گزارش های رسیده تحت فشار شدید برای اعتراف به ارتباط با گروههای اپوزیسیون خارج از کشور قرار دارد. در حالی که به گفته هم سلولی هایش که از زندان آزاد شده‌اند او هیچ ارتباطی با این گروهها نداشته است جز شرکت در چند تجمع اعتراضی مردم به نتیجه انتخابات. عاطفه نبوی در شرایط بد جسمی و روحی قرار دارد

http://www.iran-emrooz.net

از بازداشتگاه بسیج تا بند قرنطینه؛ خاطرات یک دختر بازداشتی

2009-08-29T08:35:00.000-07:00


تاریخ: 7 شهریور 1388
يكي از بازداشت شدگان حوادث بعد از انتخابات پس از آزادي نحوه بازداشت و بازجويي خود را با خبرنگار ميدان زنان در ميان گذاشت. موارد نقض حقوق بشر و اتفاقات باور نكردني ديگر در خاطرات اين دختر جوان و خاطراتي كه او از هم بندي هايش نقل مي كند مشهود است. اين زنداني با نام مستعار "مريم" همزمان با مراسم تحليف در ميدان بهارستان حضور داشت. مريم مي گويد: "به دليل فضاي به شدت امنيتي حاكم بر ميدان بهارستان هيچ كس جرات نداشت حركتي بكند يا شعاري بدهد. در اين ميان زن ميانسالي با يك دست نوشته و يك شاخه گل در دست ايستاده بود. روي مقوايي كه اين زن در دست داشت نوشته شده بود: شاه صداي مردم را دير شنيد. دختران جوان به اين زن نزديك مي شدند و شجاعت او را تحسين مي كردند. چند نفر نزديك او شدند و خواستند اسمش را بگويد تا اگر بازداشت شد بتوانند اطلاع رساني كنند. در آن لحظه اسم آن زن را متوجه نشدم اما به صورت پنهاني از او عكسي گرفتم." مريم ادامه مي دهد: "بعد از مدت كوتاهي ماموران به سمت اين زن حمله كردند و او را به زور وارد ماشين سبزرنگي كردند كه يا پژو بود و يا آردي. داخل ماشين يك زن هم نشسته بود. همزمان به سمت ما اسپري فلفل زدند كه ما نتوانيم عكس العملي نشان دهيم." اين دختر جوان بعد از تجربه اين حادثه تصميم مي گيرد به خانه بازگردد اما قبل از آن دختري چادر به سر نزديك او مي شود و از او مي خواهد كه همراهش بيايد. چرا كه تنهاست و احساس امنيت نمي كند. مريم مي پذيرد و وقتي مي خواهد با آن دختر خداحافظي كند و به خانه برود دختر چادري مي گويد: "يك لحظه بيا تا آن خيابان برويم." و او را به يكي از خيابان هاي خلوت اطراف ميدان بهارستان مي آورد. جايي كه يك "ون" ظاهر مي شود و مردي خشمگين از داخل آن خطاب به مريم و دختر چادري مي گويد: "تو و تو سوار شيد!" مريم سعي مي كند فرار كند چون هيچ كس متوجه بازداشت او در خيابان خلوت نمي شده و از طرفي مطمئن نبوده كسي كه فرمان سوار شدن به او داده از نيروهاي پليس باشد. او مي دود اما فردي كه او را صدا زده او را از پشت بغل مي كند و در حالي كه در هوا دست و پا مي زده سوار ماشين مي كند. در همين حال دختر چادري به طرز عجيبي ناپديد مي شود. مريم توضيح مي دهد: "به شدت ترسيده بودم. آقايي حدودا 50 ساله بسيار عصباني داخل ون بود كه مدام فرياد مي كشيد. موبايلم را گرفت و بررسي كرد. پرسيد: اينجا چه غلطي مي كردي؟ اون خانم كي بود؟ سر چهار راه به پليس چي مي گفتي؟ ليدري مي كردي؟ گفتم در حال عبور بوده ام و از روي كنجكاوي چند دقيقه اي در ميدان توقف كرده ام. اما آنها فيلمي كه از مردم مي گرفتند بازبيني كردند و گفتند چند جا در فيلم بوده ام. همچنين گفتند دو ساعت است مرا زير نظر دارند و مطمئن هستند من براي ليدري آمده ام. سپس چشم مرا بستند و مرا به مكاني كه نمي دانستم كجاست منتقل كردند." اين دختر جوان ادامه مي دهد: "آن زمان بيمار بودم و احساس ناراحتي مي كردم. يكي از مردان داخل ون از من پرسيد حالت خوب نيست؟ اما مرد 50 ساله فرياد زد: اين اداشونه! خودشون رو به موش مردگي مي زنن! با اين حال يكي از آنها به من كيسه اي براي تهوع داد." به گفته اين زن جوان، بعد از انتقال به مكاني كه گويا مقاومت بسيج بوده براي او دكتر مي آورند و دكتر چند قرص بدون جلد به او مي دهد اما او به دليل ترس از خوردن آن امتناع مي كند. در اين مكان موبايل مريم در دست بازجو بوده و مدام زنگ مي خوره است. بازجو از وي مي پرسد: ... كيست كه مدام به تو زنگ مي زند؟ جواب مي دهد: دوستم. بازجو مي پرسد: چه دوستي؟ جواب مي دهد: دوست پسرم. بازجو مي پرسد: فقط همين يكي رو داري؟ پس اين همه شماره پسر توي گوشي ت چيه؟ جواب مي دهد: اقوامم هستند. مگر آدم شماره هر كسي را دارد يعني با او رابطه دارد؟ مريم توضيح مي دهد كه از اين طرز برخورد به شدت نگران شده. ضمن اينكه عكس هايي از خودش داخل گوشي داشته كه بازجو پرسيده اين عكس هاي مستهجن چي هستند؟ مريم مي گويد: "خيلي ترسيدم كه الان به بهانه اين عكس ها كه همه عكس هاي تكي خودم بودند انگي به من بزنند. با توجه به اينكه حالم بد بود مي ترسيدم از هوش بروم و بلايي سرم بياورند. سعي مي كردم خود را هوشيار نگه دارم. از ماجراي تجاوزها چيزهايي شنيده بودم." به گفته مريم در ادامه بازجويي از او پرسيده اند به چه كسي راي دادي؟ شيرين عبادي و شادي صدر را مي شناسي؟ با آنها ارتباط داري؟ عضو كمپين يك ميليون امضا هستي؟ از چه كسي خط مي گيري؟ سپس او را به همراه 15 زن زنداني ديگر به زندان اوين منتقل كرده اند و در مدت 12 روز كه در زندان بوده هر روز به او وعده آزادي داده اند و پس از 12 روز با پرداخت وثيقه 50 ميليون توماني او را آزاد كرده اند. مريم توضيح مي دهد: "شب آخر بازداشتم خانمي را به بند متادون، بند قرنطينه آوردند كه پيشاني اش فرو رفته بود و مشخص بود ضربه محكمي به آن خورده يا شكسته. چهره اش برايم آشنا بود. خودش را هاله معرفي كرد. بعدها كه يكي از مسوولان بند كه خود زنداني بود برايمان روزنامه آورد در روزنامه خوانديم كه هاله سحابي دختر عزت الله سحابي بازداشت شده است. متوجه شدم كه اين هاله همان هاله سحابي است. وقتي اين موضوع را فهميديم او را خانم سحابي صدا مي كرديم. او ناراحت مي شد و مي گفت مرا هاله صدا كنيد و براي توضيح داد كه چه طور بازداشت شده و من متوجه شدم زني كه در بهارستان آن دست نوشته را در دست گرفته بود و من عكسش را گرفتم همين هاله سحابي است." به گفته مريم وقتي كه بازداشت شدگان بهارستان را در قرارگاه مقاومت بسيج بازجويي مي كردند مادر و دختري آنجا بودند كه همراه آنها به اوين منتقل نشدند و از وضعيتشان ديگر اطلاعي به دست آنها نرسيده. زنان و دختراني كه به اوين منتقل شده اند از وضعيت اين مادر و دختر اظهار نگراني كرده اند. مريم درست زماني در بند قرنطينه اوين بازداشت بوده كه هيئت نمايندگان مجلس به بازديد مي روند. روز قبل اين بازديد ها براي زندانيان اين بند يخچال مي آورند. يك مادر و دختر بازداشتي در حضور هيئتت نمايندگان مجلس گفته اند كه وقتي آنها بازداشت شده اند به آنها گفته شده خم شوند و دو مرد داخل ون و در تمام طول مسير روي كمر آنها نشسته اند. هاله سحابي هم كه در آن ديدار حضور نداشته و در آن زمان هنوز در بند 209 نگهداري مي شده بعدها گفته همراه او دختري بازداشت شده كه يك مامور مرد لباس شخصي داخل ماشين روي پاي او نشسته بوده است. http://www.meydaan.com

News from the Prisons

2009-08-29T08:31:00.002-07:00

Friday 28 August 2009

Feminist School :Unfortunately, although two months have passed since the elections ,detainment of women journalists still continues.

Fariba Pajouh

Fariba Pajouh , a reformist journalist , has been arrested on August 23,Fariba who has worked for ILNA news agency and Etemad e Melli newspaper is kept in Evin prison .

Shiva Nazarahari

Shiva Nazar Ahari , human rights activist , was arrested in the first days after presidential election in her office and transferred to Evin prison . she has spent 35 days in solitary confinement and her name was not among detainees name for a while .

Shiva has been imprisoned for more than 75 days in ward No . 209 of Evin prison. Her mother has been told she is allowed to make enquires next week from the judiciary.

Hengameh Shahidi

Hengameh Shahidi , journalist and member of Etemed e Melli party , was arrested on June 30 . she was transferred to ward No.209 of Evin prison . In objection to interrogators behaviour she is in hunger strike .

She was kept around 50 days in solitary confinement and then transferred to another cell . she told her family at her last call on Saturday that she has been transferred to two person cell .her family said : ’her voice was tired and weak, it shows she in under pressure ’ they are worried for her because she suffers from heart diseases and blood pressure .

Roshanak Siyasi and Zahra Tohidi

Some reports said ,Roshanak Siyasi , member of Kargozaran Party , and Zahra Tohidi , student with star , were also arrested during the recent events in Iran and there is not any information about their release .

http://www.zanschool.net

وضعیت حاد جسمی مهسا نادری در بند 209 زندان اوین

2009-08-27T08:58:00.000-07:00

بنابه گزارشات رسیده از بند 209 زندان اوین شرایط جسمی مهسا نادری دانشجوی زندانی در شرایط حاد جسمی قرار دارد و از درمان موثر او تا به حال خوداری می کنند.

دانشجوی زندانی مهسا نادری 19 ساله دانشجوی رشتۀ اقتصاد دانشگاه مفید شهرستان قم،از نارحتی شدید کلیه و عفونت مثانه رنج می برد.او مدتها است که از درد شدید رنج می برد و هنگامی که خانم سحابی برای مدتی هم سلول وی شده بود ناراحتی وی به حدی شدید بود که از درد شبانه روز به خود می پیچید.زمانی که خانم سحابی از پاسداربند زن می خواهد که که او را به بهداری زندان منتقل کنند . پاسداربند زن به خانم سحابی می گویید:« آوردیم اینجا بمیره ،تا یک نفر از جمعیت زندان کم بشه» همچنین امکان استفاده از سرویسهای بهداشتی را تا حد زیادی از وی دریغ کرده اند،تا آنجائی که او ناچار می شود مدتی را در اعتصاب غذای خشک بسر ببرد. علاوه بر این از دادن مایعات به اندازه کافی به زندانی خوداری می کنند و حتی وقتی خواستار خرید مایعات از فروشگاه زندان می شوند به آن ترتیب اثر داده نمی شود. این در صورتی که نوشیدن مایعات و استفاده از سرویسهای بهداشتی از ضرورتهای اولیه برای کسانی که ناراحتی کلیه و عفونتهای مثانه ای دارند می باشد.

از طرفی دیگر در حال حاضر 2 تن از دختران هموطن مسیحی هم سلول وی هستند. سعید شیخان سربازجوی وزارت اطلاعات هنگام بازجوئی از هموطنان مسیحی برای تحقیر کردن خانم نادری او را بچه منافق صدا می کند و هر بار از آنها سئوال می کند که این بچه منافق هنوز مسیحی نشده است؟

سلول انفرادی خانم نادری که برای 1 زندانی می باشد 2 الی 3 زندانی در آن جای داده اند . این سلولها فاقد سیستم تهویه و سیستم خنک کننده هستند و در اثر ازدحام زیاد ،گرما و عدم تهویه مناسب زندانیان دچار سر درد،حالت تهوع مفرط هستند.در این سلول نفرات آن دائم تغییر می کند و برای تحت فشار روحی قرار دادن دانشجوی اسیر معمولا کسانی را که در آستانه آزاد شدند هستند به این سلول آورده می شوند.

او از داشتن ملاقات حضوری با خانواده اش محروم است و ملاقاتها بصورت کابینی صورت می گیرد اخیرا مدت زمان ملاقات زندانیان با خانواده هایشان تا حد زیادی کاهش یافته است.

تشدید فشارهای جسمی و روحی مختلف بدستورسربازجوی وزارت اطلاعات سعید شیخان علیه این دانشجوی زندانی صورت می گیرد.علیرغم اینکه او محکوم به حکم سنگین و غیرانسانی 1 سال زندان است و می بایست به بند عمومی منتقل شود ولی سعید شیخان از انتقال او به بند عمومی ممانعت می کندو عدم انتقال به بند عمومی محرومیتهای زیادی برای او بوجود آورده است.
لازم به یاد آوری است که زندانی سیاسی مهسا نادری 19 ساله 2 اسفند ماه در پی یورش مامورین وزارت اطلاعات دستگیر شدو 190 روز است که از بازداشتش در بند 209 زندان اوین می گذرد 88 روز آن را در سلولهای انفرادی تحت شکنجه های جسمی و روحی بسر برد. این دانشجوی زندانی در اثر شکنجه های غیر انسانی دچار ناراحتی کلیه،عفونت مثانه و سردردهای شدید شده است.

فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران، فشارهای و محدویتهای غیر انسانی جسمی و روحی،عدم درمان ونگهداری در بند 209 را محکوم می کند و از دبیر کل وکمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل خواستار اقدام فوری برای رسیدگی به وضعیت زنان زندانیان سیاسی که در شرایط غیر انسانی بسر می برند است.

فعالین حقوق بشر ودمکراسی در ایران
5 شهریور 1388 برابر با 27 اوت 2009

گزارش فوق به سازمانهای زیر ارسال گردید:
دفتر دبیرکل سازمان ملل
کمیساریای عالی حقوق بشر
کمسیون حقوق بشر اتحادیه اروپا
سازمان عفو بین الملل
سازمان دیدبان حقوق بشر

http://hrdai.blogspot.com

در اعتراض به فشارهای بازجویان؛ هنگامه شهیدی اعتصاب غذا کرد

هنگامه شهیدی، روزنامه نگار و عضو حزب اعتماد ملی که از ۵۵ روز پیش در بند ۲۰۹ زندان اوین زندانی است در اعتراض به رفتار بازجوها، دست به اعتصاب غذا زده است. این روزنامه نگار که سابقه همکاری با بسیاری از روزنامه های اصلاح طلب را دارد از ۳ روز پیش و بعد از ۵۰ روز از سلول انفرادی به سلولی دو نفره دربند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شده. او روز شنبه در تماسی با خانواده اش خبر انتقالش به سلولی دو نفره را داده است. به گفته خانواده شهیدی، صدای هنگامه در تماس های تلفنی بسیار خسته و بیمار بودکه این نشان از فشارهای زیادی است که به این روزنامه نگار وارد می شود.

از سوی دیگر یک منبع آگاه روز گذشته به "روز" گفت که هنگامه شهیدی به شدت تحت فشار است تا به دروغ به روابط غیراخلاقی اعتراف کند و چون حاضر به چنین اعترافی نشده مورد ضرب و شتم قرار گرفته است. به گفته این منبع آگاه، هنگامه شهیدی در اعتراض به این برخورد ها، رفتار بازجوها و نوع سوالات آنها دست به اعتصاب غذا زده است. خانواده او به شدت نگران وضع روحی و جسمی فرزندشان هستند که دچار بیماری قلبی و افت فشار خون است
پیش از این اخباری منتشر شده بود مبنی بر اینکه شهیدی را تا پای چوبه دار برده اند.

این منبع آگاه تاکید کرد: هنگامه را بارها تهدید به اعدام کرده اند و تحت فشار روحی و روانی شدیدی است. از سوی دیگر تاکنون دادگاه، وکالتنامه وکیل هنگامه را نپذیرفته و وکیل هنگامه نیز از وضعیت او و پرونده اش هیچ خبری ندارد.
این منبع آگاه افزود: با وجود انتقال هنگامه به سلولی دو نفره بازجویی او هنوز تمام نشده است. هنگامه شهیدی بعد از انتخابات ۲۲ خرداد به همراه تعداد زیادی از چهره های سرشناس سیاسی و روزنامه نگاران بازداشت شده و تاکنون فقط یک بار با خانواده خود ملاقات کرده است.

منبع: روز آنلاین

بازتعريف تجربه اي زنانه از زندان، سكس و اعتراف

2009-08-26T06:33:00.000-07:00

محبوبه عباسقلي زاده

دستگيري من غافگيرانه بود، سحرگاه يك روز كسالت بار در ماه رمضان كه همراه با يورش گروهي از مردان اداره اماكن شد. مرد سيه چرده اي كه كفش هاي چرمي سياهش را لاي در گذاشته بود تا در را به رويشان نبندم كاغذي را نشانم داد كه آرم ترازو داشت*. بسختي توانستم حكم بازداشت از دادسراي فرودگاه را به امضاي قاضي ظفرقندي تشخيص دهم، او از آدم هاي قاضي مرتضوي بود. فقط در ذهنم چرخيد كه اين مامواران همان نيرويي هايي هستند كه گروهي از وبلاگ نويسان را تحت طرحي به نام خانه عنكبوبت **بازداشت كرده اند

شوكي كه از حمله ماموران به من دست داده بود در طول مدتي كه خانه ام را زير رو مي كردند و از سي دي و دستگاه ماهواره و كامپيوترگرفته تا مدارك و دست نوشته هايم را ضبط مي كردند، تبديل به آرامشي غير معمول شد. بعد ها فهميدم همه آدم ها در شرايط خطر همينطور مي شوند

انتقال من به بازداشتگاه توسط چند مرد خشن و يك زن مامور انجام شد. نمي دانم چرا هر چقدر با خشم به مردها مي نگريستم به چهره متعجب زن با دلسوزي نگاه مي كردم. آنها مرا سوار يك هايس تيره كردند. يك دختر با چادر زندان و چشم بند در صندلي پشتي نشسته بود و مرتب گريه مي كرد. در حالي كه داشتم داخل هايس را برانداز مي كردم، بسرعت تبديل به يك زنداني شدم. چشم بندي به چشمم بسته شد، چادري بويناك بر سرم انداختند و مردي كه كنار راننده نشسته بود به زن مامور گفت "نزار بيرون را ببينيه"، زن مثل يك رباط بي اختيار با تمام قوا سرم را به كف صندلي فشار داد، حالت تهوع امانم را بريده بود

مدتي بعد هايس توقف كرد و من مثل نابينايي كه سعي مي كرد زمين نخورد به داخل بازداشتگاه كه بعدها فهميدم در ميدان جوانان (اطراف ميرداماد) قرار دارد، هدايت شدم. ازاينكه حس معلول را به من داده بودند سخت آشفته شده بودم، سر مردي كه مي خواست مرا هل دهد به طرف بند زنان فرياد زدم: "چه خبره مگه فكر مي كني منو از كنار خيابون آورديد. درست با من رفتار كن!" و من نمي دانستم كه قانون سكوت آنجا را شكسته ام و يك راهرو آن طرفتر در بخش مردان، هم پرونده اي هايم به حيرت افتاده اند. بلافاصله پارچه اي را در دستم حس كردم كه از طرف ديگر كشيده مي شد و مرا جلو مي برد. بعد صداي دو ضربه در و باز شدنش و بلافاصله صدايي زنانه كه گفت: "چشم بندتو در بيار!" در آوردم و اولين واكنش من به عادت هميشگي لبخند بود و سلامي آرام. زن زندانبان بي حجاب بود و همين راحتي او به مني كه تمام روز در اداره اماكن بازجويي مي شدم، حس كم رنگي از فراغت را مي داد. فوري گفت: "من فكر كردم با اون دادي كه زدي، دهن روزه بايد با چه بازداشتي ناسازگاري طرف بشوم". بي اختيار جواب دادم: " آخه مي دوني من زنها را دوست دارم. برعكس از مرداي قلدر بدم مي ياد." و همه خشم خودم را سرريز كردم به سمت همان مرد قلدر موبوري كه مرا هل داده بود داخل. ريشه خشم را مي شناختم شبيه خشمي بود كه به بسيجي هاي زنجير به دستي داشتم كه بارها جلوي چشمان من دخترها را در كوچه و خيابان زده بودند

زن گفت "بايد تفتيش بدني بشي" و سرش را پايين انداخت تا وقتي لباس هايم را كاملن بكنم. برايم خيلي سخت بود. گفت: "مقرارت زندان است" . گفتم: "اينقدر كه براي من سخت است براي تو هم تفتيش من سخت هست؟" سري تكان داد و گفت: "چاره اي نيست مقررات است. ولي حالا نمي خواد اون زيري را ديگه در بياري". نگاهش مي گفت كه او هم كلافه است و من در دلم مي گفتم شايد دفعه بعد كه تكنولو‍ژي پيشرفت كرده با دستگاه تفتيش كنند. در حالي كه لباسم را مي پوشيدم به خودم دلداري دادم كه شايد اگر سر او هم داد مي زدم، او هم مي شد يكي از همان زندانبان هايي كه مثل سگ وحشي پارس مي كنند. مغزم به كار افتاد كه پس مي شود خشونت زنان زندانبان را با برخورد از نوعي ديگر كنترل كرد، فقط كافي است كه تن به دنياي سياه و سفيدشان ندهي

بعد ها يك ماه وقت داشتم كه با او و با زنهاي تسبيح به دست ديگري كه خودشان را مسئول تيمارداري از اسراي اسلام مي دانستند دوست شوم. شش نفر بودند مقيم جنوب شهر از خانواده هايي تنگ دست، با سوادي اندك كه در بسيج خواهران عضو شده بودند و بعد با واسطه دوست و آشنا در پايين ترين رده هاي حفاظت اطلاعات سپاه استخدامشان كرده بودند. مغزشان آنقدر شستو شده بود كه روزنامه نخوانند و نفهمند كه جريان پرونده وبلاگ نويسها چيست. به من چون سياسي بودم در مقايسه با زنان قاچاقچي ومعتادي كه به آنجا مي آوردند احترام مي گذاشتند. در عين حال مثل يك زن نظامي مطيع كه بايد براي اثبات خود از مردان همكارشان بيشتر خوش خدمتي كنند به ظرافت زير نظرم داشتند. آنها را مي توانستم بفهمم و بدون آنكه به رويشان بياورم اجازه مي دادم سلولم را هر بار كه آن را براي بازجويي يا حمام گرفتن ترك مي كنم، تفتيش كنند. حتي به روي خودم نمي آوردم كه چگونه شب ها و روزها از دريچه كوچك سلول مرا زير نظر دارند و يا تغيير حالت هاي من و حتي گفتگوهايم را با خودشان به بازجويم گزارش مي دهند. فهم تضادهاي اين زنان زندانبان تحمل سلول هاي انفرادي يك در دو متر را برايم راحتر مي كرد

براي جلوگيري از حرف و حديث دستور آمده بود كه بازجو نمي تواند با زن نامحرم در اطاق در بسته باشد. براي همين لازم بود يكي از زنان زندانبان در طول بازجويي در گوشه اطاق بنشيد و همراه با شرم من سرخ شود و همراه با خشمم بلرزد. اين "هم حسي" باعث مي شد خود را در برابر بازجو تنها نبينم. در راه كه برمي گشتيم زن معمولن در گوشم نجوا مي كرد: " تو رو خدا خودتو اينقدر عذاب نده هر چي هست بگو خودتو راحت كن!" و من در صداي او صميمتي سركوبگر از جنس مادرم، زن دايي ام، خاله ام، هم بازي هاي دوره كودكي ام و حتي معلمم را مي ديدم كه هميشه مي خواستند تسليم باشم و مهر من بر آنان مانع از آن مي شد كه به آنها چشم غره بروم. همين يادآوري وابستگانم بود كه باعث مي شد زدوبندهاي بازجو را با زندانبانم ناديده بگيرم و بگذارم كه خيال كند آرام شده ام، همان شگردي كه با زنان رام شده زندگيم به كار مي بستم

اما هر چقدر كه زنان زندانبان دركي از زنانگي سركوب شده را برايم تداعي مي كردند، بازجو با آن هيبت پشم آلود و چشم هاي ترسناكش، تداعي فراگيري بود از تعصب خشك پدرم، تحكم همسر سابقم، دو دوي چشم هاي لمپن هاي پناه گرفته در كوهپايه هاي خلوت "گلابدره" و كابوس عرب هاي آواره نخلستان هاي دوران كودكي كه در قصه هاي مادرم عادت داشتند با چوب به دختران تجاوز كنند. تمام مردان مسلط و متجاوز زندگيم يك جا در تصوير بازجو جمع شده بود و عصياني را كه من اندك اندك در طول زندگي ام تجربه كرده بودم يك جا به خود فرا مي خواند

بازجويي هاي او از روابط شخصي ام برايم ناآشنا نبود؛ همان هايي بود كه بارها و بارها وقتي دختر جواني بودم در بازجويي هاي خانگي پس داده بودم. بي حرمتي و تحقيرهايش هم غريب نبود، عميق تر از اين زخم ها را از عزيزانم خورده بودم. همين باعث مي شد كه در روزهاي نخست خودم را از دنياي سياه و سفيدش به بيرون پرتاب كنم و وارد بازي او نشوم

روزهاي اول بازداشت دو گزينه در پيش روي من بود: يا اعتراف در مورد اينكه مزدور خارجي هستم و از بعضي از رهبران اصلاح طلب دستور مي گيرم، يا بگويم كه بي حجابم، شرب خمر مي كنم و روابطي با اين و آن دارم و برايش جزييات آن را باز كنم. پرسش من اين بود كه فرض همه اينها باشد كه چه؟! و او هاج و واج مي ماند كه با من چه كند

سئوالاتش در مورد روابط جنسي از يك طرف برايم خنده دار بود و از طرفي توهين آميز اما روزهاي اول كه هنوز رمقي داشتم جنبه هاي خنده آورش بيشتر بود. خنده دار چون نمي فهميدم اين دستگاه عريض و طويلي كه بازجو را حمايت مي كرد اين قصه ها را مي خواهد چه كند؟! يك بار با تمسخر و خشم به بازجو نوشتم: " واقعا مي خواهي جزييات يك رابطه را بداني؟ مي خواهي برايت آنچنان تصويري بنويسم كه لذتت كامل شود." عجب چيزي نوشته بودم! وقتي از شدت عصبانيت كاغذ بازجويي را مچاله كرد و درحالي كه بخودش مي پيچيد، چند بار دستشانش را به علامت كتك زدن بالا برد، فهميدم كه بدجوري به هدف زده ام. مدتي بعد فهميدم كه بناست با اين سئوال ها شكسته شوم. بناست احساس كوچكي و حقارت كنم و خودمم را ببازم و چموشي نكنم. اما اذعان مي كنم كه آگاهي من از عورت انگاري مردانه اي كه درذهنم با بوي گلاب و جوراب گنديده و ريش به هم آميخته بود بيشتر عاصي ام مي كرد تا تسليم

گزينه ديگر سئوال هاي سياسي و عقيدتي، سوابق كار و فعاليت و ليست هاي دوستان و آشنايم بود. معيارهاي درست و غلط ما فاصله هاي جدي با هم داشت. ارزش هايي كه او از آن حرف مي زد نمي فهميدم و او هم زبان تحليلي مرا در جواب سئوال هاي كوچه بازاري اش متوجه نمي شد. ولي از آنجا كه عاشق حجم بود با اشتياق ورقه ها را قاپ زده و برروي هم دسته مي كرد. روزي هزار بار يك سئوال را تكرار مي كرد و من سر حوصله از نو مي نوشتم و مي نوشتم. ياد گرفته بودم كه مثل سئوال هاي امتحاني كه جوابش را نمي دانستم و بايد ممتحن را فريب مي دادم، براي پركردن ورقه هاي بازجويي، پاسخ هاي خودم را بنويسم. قصه هاي تخيلي و آدمهايي كه وجود خارجي نداشتند و يا بازنويسي تاريخ پيدايش ان جي اوها، گروه بندي آنها كه درهر كتابي پيدا مي شد و خاطراتي كه از گذشته داشتم؛ بايد اين جلسات به نحوي مي گذشت. بعدها يكي از هم پرونده اي هايم گفت يكي از ورقه هاي بازجويي ام را نشانش داده اند. مي گفت: "تعجب كردم كه چرا اينقدر ريز نوشته بودي، درشت مي نوشتي تا ورقه زودتر تمام شود." او هم فهميده بود كه بازجو عاشق حجم است

چند روز بعد بازجو فشار خود را بيشتر كرد، بايد در مورد اصلاح طلب ها مي نوشتم. تكليف من در مورد رهبران اصلاح طلبي كه به عمرم با آنها حرف نزده بودم مشخص بود. حتي زباني كه من استفاده مي كردم زبان پرتي بود از دايره سياست روز. گفتم: "من اصلن نمي دانم اينها چكاره اند و چه مي كنند". مرتب تكرار مي كرد: "ببين همه اين هم پرونده اي هايت اين حرفها را اعتراف كرده اند. تو هم بگو تا همه اتان را باهم آزاد كنم. وگرنه به خاطر تو بقيه هم اينجا گير مي افتند. بيا ببين! ببين اين دست خط را كه مي شناسي؟ ببين چي نوشته؟! بيا همين و بزار جلوت و عين همين بنويس". و من واقعا نه اين دست خط ها را مي شناختم و نه سنخيتي با هم پرونده اي هايم داشتم. جوانان وبلاگ نويس و روزنامه نگار چه ربطي به من مي توانستند داشته باشند؟

اما اين سيكل پايان ناپذير اصرار و انكار داشت بتدريج به كابوس هاي شبانه من تبديل مي شد. تمام آرزويم اين بود كه ماهها در انفرادي بمانم اما يك ساعت بازجويي پس ندهم. در آنجا فهميدم براي من پرسش از ديگران بشدت زجر آور است، زجري كه در مورد سئوال هاي جنسي احساسش نكرده بودم. از حس خيانت متنفر بودم و نوشتن از ديگران بشدت قادر بود احساس دوگانگي و حقارتي را كه در سئوال هاي شخصي پس زده بودم در من ايجاد كند. سعي مي كردم كلي نويسي كنم و تمام هوشم را متمركز كنم روي جواب هاي روشني كه همه از آن اطلاع داشتند. در مورد يكي از خويشانم كه مايه آزار مرتضوي بود فقط حقي كه به گردنم داشت را نوشتم و اين شد بهانه اي براي اينكه از او خط مي گيرم و از همكار ديگرم اين كه چقدر به خاطر مذهبي بودنش ملال آور است

پايان اين سيكل مرگ آور روزي بود كه از من خواست تك نويسي كنم: "برو داخل سلول! خوب فكر كن و در مورد اين اسمها بنويس. درست بنويس"

درست نوشتن يعني با زبان و ادبيات روزنامه كيهاني نوشتن. مي بايد هر چه اتهام هست بر سر اسامي خالي مي كردم. بايد از واژه سياه نمايي، رسانه هاي بيگانه، ايادي، آلت دست و غيره استفاده مي كردم. اين را وقتي بارها و بارها ورقه بازجويي ام را برمي گرداند تا روايت هاي روشنم را از وقايع اصلاح كنم فهميدم. اما تك نويسي از ديگران آخر خط من بود. دستخط بازجو كه در ورقه هاي كف سلول پخش بود، مرا در برابر كابوس بازجويي هاي مكرر و حس دو گانه خيانت و آزادي قرار مي داد. تمام روز را در سلول دومتري قدم رو زدم و به بهانه هاي مختلف به در و ديوار كوبيدم. سرانجام رفتارم آنچنان غير قابل كنترل و هيستريك شد كه براي تنبيه به انفرادي زير زمين منتقلم كردند. جايي كه هر چه با صداي گرفته ام فرياد مي زدم كه نمي خواهم به دوستانم خيانت كنم، هيچكس حتي زندانبان هم نمي شنيد. من به اندازه كافي نشكسته بودم

روز بعد بازجو آخرين برگ برنده اش را براي شكستن ديوانگي هاي من رو مي كند، مواجهه با جوان له شده اي كه پس از روزها مقاومت بايد در برابر همه مي گفت با من رابطه داشته است، همه يعني بازجو، زن زندانبان، زنداني ديگري از همان جوانان كه نفهيمدم بودنش در آنجا براي شكنجه او بود يا نه و دوربين. بعدها فهميدم بازجو بارها با آن جوان له شده بازي كرده بود، بارها او را به پشت در اطاق بازجويي من آورده بود، شكنجه اش داده بود و به او گفته بود: "بايد اين زن را بشكني، فهميدي بايد اين زن ج... را بشكني، خرد كني

هرگز گمان نمي كردم براي مني كه تلاش كرده بودم "زنا"، " اقرار به رابطه"، و.. را به سخره بگيرم اين مواجهه مسخره تا اين حد گران باشد. رفتار غريزي ام آنچنان از عقلانيتي كه در اين چند هفته مرا در برابر شكستن حفظ مي كرد سبقت گرفته بود كه خود نفهميدم چه مي كنم. خشمي كه نمي دانم از كجا سر باز كرده بود، به فريادهاي هيستيريك مكرر تبديل شده بود و در تمام زندان مي پيچيد. نيرويي چند برابر پيدا كرده بودم كه از دستانم، گلويم و چشمان از حدقه در آمده ام بيرون مي پاشيد. اين همه وحشي شدن را در خود سراغ نداشتم وقتي خطاب به آن جوان فرياد مي زدم كه "قسم مي خورم تو را خواهم كشت. تو را در هرجا كه باشي پيدا مي كنم و مي كشمت." و اين را بارها و بارها فرياد زدم. و در ميان اين فرياد نمي شنيدم كه بازجو هم دارد جواب هاي مرا به آن مرد تلقين مي كند. من فقط فرياد مي زدم "كاغذ را بياوريد تا من بنويسم هر كجا كه اين مرد را پيدا كنم خواهم كشت. مردم بدانيد قاتل اين مرد منم" و جوان بر خود مي لرزيد و مي پيچيد و زن زندانبان كه حالا نحيفتر به نظر مي رسيد با چهره مضطرب و دستان لرزانش جلوي حمله مرا به مرد گرفته بود و بازجو دست و پايش را گم كرده بود: صحنه اي توان فرسا و خشونتي غير قابل كنترل. بعدها به خودم گفتم كه خوب شد مرا به جان او نيانداختند چون مطمئنا قادر بودم اين مرد را مثل همان بچه هايي كه در اواخر حبس در بند عمومي نسوان هم خرجم بودند و به جرم شوهركشي حبس ابد داشتند، ازحيات ساقط كنم. دقايقي بعد مرد له شده و دوستش را با عجله از اطاق خارج كردند، من نيمه جان روي صندلي افتادم، بازجو از اطاق بيرون رفت و از زن زندانبان خواست كه مرا آرام كند. يقينا در آن اطاق همه ما شكنجه شده بوديم

براي ساعتي همچنان وحشي بودم، موجودي مهار نشدني كه حتي بعد از خارج كردن عجولانه آن مرد، به دنبال متجاوز مي گشت. اما يك باره آنچنان رخوتي مرا در خود گرفت كه گويا بين مرگ و حيات در حال قدم زدنم. من نشكسته بودم بلكه از درون مرده بودم: اطاق، دوربين، زن زندانبان ونور سفيد بالاي سرم و حتي خودم را، از بالاي سرم، جايي در آسمان نگاه مي كردم

بازجو برگشت، شبيه پدرم شده بود وقتي كه مي خواست مرا با وعده وعيد و با صدايي آرام به چيزي متقاعد كند. گفت كه لازم نيست اين همه عذاب بكشم، گفت كه فكر مي كني مي تواني تحمل كني اما من دارم به تو رحم مي كنم. گفت كه در اينجا خيلي ها را شكسته است. آدم هاي مهم و بزرگ مثل عبدي. گفت: "نمي خواهد به خودت زحمت بدهي فقط از روي همين كاغذ بنويس و جمله هايش را يك طوري جا بجا كن كه مال خودت باشد

اما اين حس خلاء تا مدتها مرا در خود گرفته بود. به ياد دارم كه صليب وار در سلول تابوت مانندم دراز مي كشيدم و حس مي كردم در آرامگاهي برزخي بين مرگ و زندگي غوطه مي خورم. تنها وقتي به خود مي آمدم كه بازجو با سماجتي شرورانه از من مي خواست دست نوشته هاي او را با خط خودم بازنويسي كنم. اما نوشتن درباره ديگران تعهدي انساني را به من ياد آوري مي كرد كه نقطه وصل من با زندگي بود

بتدريج فهميدم كه ارزش اعتراف ناموسي و سياسي براي بازجو به يك ميزان است. چالش دو طرفه ما روزها طول كشيد. در اين مدت يك بار مرا به زندان اوين برده و بعد از عكاسي و درست كردن كارتكس، به همان بازداشتگاه نامعلوم بازگرداندند. هم پرونده اي هايم همه دراوين ماندند و حالا من كه مداركم نشان مي داد درزندان اوين هستم در مكان نامعلومي حبس شده بودم. هيچكس نمي فهميد دراينجا چه بلايي بر سرم خواهد آمد. اين بازي را بايد تمام مي كردم

ناگاه كشف كردم به ميزاني كه اثبات ناپاك بودنم براي بازجو مهم است، عفيف بودن براي من جنبه حياتي پيدا كرده است. آن مواجهه لعنتي تمام آموزه هاي تاريخي ام را بر انگيخته بود. سايه هايي كه سال ها بود از سيطره شان مي گريختم اكنون تمام ذهنم را تصرف كرده بود. در دام عورت انگاري بيماري افتاده بودم كه زن هايش درطيفي از عفاف و هرزگي سرگردان بودند. در همان دامي كه براي برائت از هرزگي بايد خود را عفيف تر نشان دهي. او داشت ارزش هاي مرا تصرف مي كرد، همان ارزش هايي كه روزهاي نخست به سخره گرفته بودم و مرا از سلطه او خارج نگه مي داشت اكنون بتدريج بر من غالب مي شد. حتي كلماتم و ادبيات نوشتاري ام از آن او شده بود. به دست نوشته هايم نگاه مي كردم: همان گزارش هاي روز اول بود كه شبيه مقاله هاي روزنامه كيهان شده بود. در بطن خود هيچ اطلاعات مهمي نداشت اما بيانش طور ديگر بود. دنياي خارج فرسنگ ها دور بود، مثل خوابي بود از زندگي قبلي ام. مي بايد براي بقاي خودم، از چشم بازجو به جهان نگاه مي كردم. او قادر بود به من آزادي را هديه بدهد، بگذارد كه به خانواده تلفن بزنم و به زن زندانبان امر كند كه شب ها يك نخ سيگار به من بدهند. او تنها منجي من بود

مدت ها در دنياي كودكي غوطه ور بودم. كودكي كه به دنبال مادرش مي گشت تا به او تكيه زند. از خشم پدر به او شكايت كند و از او بخواهد كه همچون طفلي شير خوار احاطه اش كند. آموزه هاي مذهبي ام، كتاب قران و آيه هايي كه از يوسف كنعان و مريم مطهر مي خواندم جاي مادرم را گرفته بود. به معنويت تكيه زده بودم تا "ايگو"ي رنجور و زخمي را ترميم كنم. ماه رمضان بود و صبح و شام تنها صداي موجود، اذان به من ياد آوري مي كرد كه هنوز زندگي در جريان است: صداي اذان از راهروهاي خاكستري اداره هاي دولتي و پايگاه هاي بسيج با طنيني سركوبگر مي گذشت و بعد تبديل مي شد به نواي روحاني دلچسبي در متن مهماني هاي افطار، غروب هاي زيباي امامزاده صالح، هياهوي آمد و شد مردم در ميدان تجريش و.. براي يافتن حيات، نواي مذهب را از هزار توي آزادي هاي به صليب كشيده شده به چشمه هاي معنويت هدايت مي كردم و چنين تنازعي مرا در جريان سيال ذهني آرام بخشي غرق مي كرد كه مهمترين تاثيرش آگاهي به وجود حيات در پشت ديوارهاي زندان بود. به دوره تهذيب هاي طولاني دوره جواني ام بازگشته بودم. مهارت هايي كه در زبان عربي داشتم و دانشم از آيه هايي كه اميدبخش بود و بر صبر و استقامت دلالت مي كرد باعث مي شد تا بتدريج از سلطه رواني بازجو فاصله بگيرم

به موازات دور شدنم از دنيايي كه زندان بر من القا مي كرد، دنياي گذشته خودم را نيز با بي رحمي ناباورانه اي به نقد مي كشيدم. يك روز ناگهان دريافتم كه همه تلاش هاي من در جامعه مدني دروغي بيش نبوده است. اين وقتي بود كه براي چندمين بار مجبور شده بودم تاريخ پيدايش سازمان ها ي غيردولتي را بنويسم. هر چه بيشتر مي نوشتم، به نظرم بيهوده تر مي آمد. تنها نقطه روشن اين تلاش ها وقتي بود كه دردي از زنان دوا شده بود. اين پوچ انگاري به تلاش هاي گذشته به يك باره گسترده تر شده و نوع نگاهم را به دينداري، سياست و قدرت و به مسئله زنان دستخوش بحران كرد. وقتي كه بازجو از نقشه هاي آينده اشان براي تكيه زدن به قدرت و تحقق حكومت واقعي اسلامي مي گفت و با نفرت از فساد دوره هاشمي رفسنجاني و خاتمي حرف مي زد، دانستم كه فاصله من از اسلام گرايي سياسي و سرنوشت محتومي كه آن مرد براي ما رقم مي زند تا چه حد دور است. به همين جهت وقتي كه با تحقير به من گفت:" شماها سكولارهاي بي دين و ايمانيد" من بي هيچ مقاومتي اذعان كردم كه "بله من سكولارهستم" و وقتي گفت: "تو يك فمنيست منحرفي" من دريافتم كه فمنيسيم تنها تعريفي است كه به من معنا مي دهد. از او بعدها در دل ممنون شدم كه تا اين حد بي پرده و بي رحمانه درون من را باز كرد

بتدريج ياد گرفتم كه براي زنده ماندن بايد فانتزي قوي داشته باشم. بايد بتوانم گرمايي كه از آغوش كشيدن دختركانم حس مي كردم را بازآفريني كنم، هواي تازه كوهستان هاي جنگلي را نفس بكشم و با دوستانم گپ بزنم و قهوه بخورم. بايد جايي در خودم عشق را پيدا مي كردم و قطعات رمانتيكي را كه سال هاست به آنها مراجعه نكرده ام با خودكاري كه براي پركردن سئوالات تمام نشدني بازجو در اختيارم گذاشته شده، روي در فلزي سبز سلول حك كنم. افزون بر همه اينها معنويت دلچسبي بود كه از ته نشين شدن مذهب تبخير شده ربوده بودم. همه اينها به من كمك مي كرد تا بسرعت بتوانم "من" زخمي ام را درمان كنم و كودكي ام به بلوغي رها شده از قيدهاي گذشته تبديل شود: من با شكستن همه باورها و ارزش هاي چند هفته پيشم از دام عورت انگاري بازجو رها شده بودم

صبح گاه يكي از آخرين روزهاي بازداشت وقتي كه بازجو دو گزينه اقرار به رابطه و اعتراف به فريب سياسي را در برابرم گذاشت، انتخاب خودم را كردم: حيثيت ديگران مهمتر بود. شعف حفظ ديگران آنچنان رضايت خاطري در من ايجاد كرده بود كه صداي شكستن نازك غرورم را ناشنيده گرفتم. از لابلاي اقرار نامه اي كه از زير دستم كشيده مي شد بازجو را مي ديدم كه غبغبش مثل خروس خواب آلوده اي باد مي كند و چشمانش از خشم به سمت رضايت دو دو مي زند. داستان بازاري عاشقانه اي را كه هم آغوشي لطيفي به دنبال داشته است را با ظرافت از روي پاورقي هاي مجلات زرد كپي برداري كرده بودم تا غنيمتي را كه دستگاه عريض و طويل دادستاني درانتظار بود به آنها تقديم كنم. شخصيت هاي داستان من بودم و آن جوان له شده، "من" ي كه در توافقي عقلاني با خودم مي بايست نجات بخش تعهدات انساني ام مي شد. بعدها يك كارشناس شكنجه سفيد به من گفت كه در تجربه او "معمولا زنها در اين موقعيت ترجيح مي دهند در مورد ديگران اعتراف كنند تا سكس." و من در دلم گفتم "چون هنوز از روابط قدرت مردانه در سكسوآليته رها نشده اند". عورت انگاري در رابطه مرد و زن، بخشي از روش هاي كنترل، ارعاب، تحقير و شكستن زندانيان سياسي بود و من بايد اين ارزش را پس مي زدم . بازجو نفهميد كه رهايي از كنترل سكس به روش بينادگراياها، غنيمتي بود كه من از دست او ربوده بودم، غنيمت ديگر راحتي وجدانم بود

اين آخرين بازجويي جدي من بود. بعد ازآن چند روزي به بندعمومي نسوان اوين منتقل شدم و بعد موقتا آزاد شدم. اتهامم تشويش اذهان عمومي و اخلال درامنيت ملي بود، اتهام هايي كه بعدها بي مورد تشخيص داده شد

*****

كتمان نمي كنم كه بازداشت من جدا از موضوع اعتراف گيري بر عليه رهبران اصلاحات، نوعي بازي ناموسي براي به زانو در آوردن سوژه هاي مقاوم بود. مردان اهل قلم كه پدران روزنامه نگاري مدرن بودند و از قضا يكي از آنان با من خويشي داشت در دام اين بازي افتادند . قاضي مرتضوي هم كه خرده حساب هاي فراواني با آنان داشت لذت مي برد از اينكه هر از گاهي با داستانسرايي هايش از وضعيت بازجويي من آنان را شوكه كند. يكي از همين دوستان بعدها گفت كه چگونه مرتضوي روزي او را به بهانه اي به دفتر خود كشاند و متن بازجويي كه منتسب به من بود را به او نشان داد. او غمگين شده بود كه چرا گفته ام او مرد چشم پاكي است و از خودم دفاعي نكرده ام، و من متعحب بودم كه چرا او نفهميد كه در غير اين صورت براي او پرونده سازي مي شد. تمام كوشش همين دوستان در دوره بازداشت، مصاحبه ها و خط و نشان كشيدن ها، محوريتي عورت انگارانه داشت. اين كه من كيستم، چگونه فكر مي كنم و چرا در بازداشتم تحت تاثير مشاجره هاي ناموسي رنگ باخته بود به طوري كه وقتي آزاد شدم از تصوير منفعل زني كه توسط قبيله رقيب دزديده شده و حالا بايد به مردان قبيله اش جواب پس مي داد آشفته شده بودم. برعكس در گروه هاي زنان مي ديدم كه چگونه با بي اعتنايي به جنبه هاي ناموسي، از شرح ماجراهاي من در روزهاي انفرادي تازه شده بودند، با شوق بيانيه هايي كه براي آزادي ام تهيه كرده بودند نشانم مي دادند و تعريف مي كردند كه چگونه زيروبم كساني كه برايم پرونده سازي كرده بودند، در آورده و با آنان جنگيده اند

به موازاتي كه گروه هاي مختلف جنبش زنان درك تازه ام از زنانگي را با شورجمعي پيوند مي زدند، حضور در جلسات كميته "حقيقت ياب" مرا از مردان سياسي اطرافم دور مي كرد. آنها مرا درگير دو حس متضاد مي كردند: زنان به من شور مبارزه مي بخشيدند و مردان به من شرم قرباني بودن

"كميته حقيقت ياب" گروهي از معتمدين جناح اصلاح طلب بودند. آنها جلسات متعددي براي من و هم پرونده اي هايم با مسئولان قضايي و حقوقي كشورترتيب داده بودند. ما بايد در اين جلسات حاضر مي شديم و در مورد آنكه چه بر سر ما آمده و شرايط زندان چگونه بوده حرف مي زديم. نتيجه اين جلسات مي توانست در تبرئه ما از اتهامات و بسته شدن پرونده هايمان موثر باشد. سئوال اصلي همه يك چيز بود: " موارد خلاف قانون را توضيح دهيد!" چه اهميتي داشت كه ما كه هستيم و چرا حبس شده ايم مهم براي آنان فشارهاي ناموسي بود كه بر ما آمده بود

به زحمت مي توانم خاطره دو جلسه اصلي را به ياد بياورم. جلسه اول با "هيات پيگيري و نظارت بر اجراي قانون اساسي" بود، روحانيون سرشناسي كه عكسشان را در روزنامه ها ديده بودم. هيچوقت يادم نمي رود چهره آن روحاني سراپاگوشي كه روايت آن زن را از لخت شدن اجباري در برابر زندانبانان شنيد و بعد پرسيد: "اينها مرد بودند يا زن؟". در اصل جذابترين بخش جلسه بازتعريف خشونت هاي جنسي بود. وقتي صحبت از فشارهاي ملال آور سياسي مي شد، همه عمامه ها به سمت كاغذهاي روي ميز و مطالعه چيزي مبهم حركت مي كرد: حضور در اين جلسات حس قرباني بودن، سوژه جنسي شدن را به من مي داد. يكي از روحانيون بلاگر كه در اين جلسه بود همان شب در وبلاگش براي ما دلسوزي كرده بود و اينكه چقدر به ما بي حرمتي هاي ناموسي شده

جلسه ديگر با آيت الله شاهرودي رئيس وقت قوه قضاييه بود. براي او هم بخش هاي سياسي پرونده تكراري و ملال آور بود. برعكس وقتي از داستان هاي ناموسي شنيد، چنان بر آشفت كه مرتب تكرار كرد:" واسلاماه، واسلاماه". از نظر او تمام اين اعترافات و اقرارها چون تحت فشار بود، معتبر نبود

ما هفته ها با مسئولين مختلف ملاقات مي كرديم و به آنها آنچه را كه در بازداشتگاه غير قانوني ميدان جوانان گذشته بود شرح مي داديم. اما شرايط زندان انفرادي، نقض حقوق شهروندي، تفتيش عقايد و پرونده سازي بر عليه اصلاح طلبان از طريق اعتراف هاي اجباري، هيچكدام نمي توانست چنين غيرت آنان را بر عليه نقض حقوق بشر تحريك كند كه آزارهاي جنسي كرده بود. پرونده وبلاگ نويسان ديگر بخشي از پروژه خانه عنكبوت نبود، دادخواستي از قربانيان بازداشت غيرقانوني بود عليه آزارهاي جنسي. موضوعي كه در نزاع هاي سياسي بين دو جناح برگ برنده اصلاح طلبان شده بود. درك اين واقعيت يك بار ديگر مرا شكست

*****

تنهايي كه بعد از زندان نصيبم شد، هيچگاه فرصتي به من نداد كه غنيمتي كه از زندان با خود آورده بودم، با كسي تقسيم كنم، اما مرور حكايت هاي قربانيان تجاوز و آزارهاي جنسي كه اين روزها بر سر زبانهاست، به من هم تلنگري زد كه روايت زنانه خود را از زندان بازگو كنم. بيان اين تجربه ها و تحليل جنسيتي آن باعث مي شود كه گفتار جنسيتي جنبش سبز نيز همچون ادبيات، موسيقي و فرهنگ مردمي اش به موازات رشد جنبش شكل بگيرد و براي عمق بخشيدن به مبارزه اي كه نظام بنيادگراي مسلط را به چالش مي كشد، مهمترين عنصر هويت بخش آن يعني عورت انگاري زن و نگاه بيمارگونه اش را به مقوله سكوآليته واكاوي كند

هر چقدر كه جامعه در رفتارهاي اجتماعي اش به هنجارهاي "عورت انگارانه" مشروعيت دهد، بازتوليد سركوب گرايانه آن را در خشونت هاي كوچه و بازار و زندان بيشتر خواهد ديد. چنين هنجارهايي در نهايت به تقويت قدرت سركوبگري كه جهان بيني جنسي شده اش ازمقوله زنانگي و عورت انگاري جنسيتي تغذيه مي كند، خواهد انجاميد. اين ها را از تجربه خود در زندان آموختم و گفتم شايد بازتعريف آن كمك كند به اينكه نوع ديگري ببنيم

--------------------------------

* در آن زمان من يكي از فعالان زن ان جي اويي بودم و كل ارتباط من با نيروهاي اصلاح طلب منحصر بود به رشد و توسعه برنامه هاي توانمند سازي زنان كه با بخش هايي از برنامه هاي جنسيتي دولت اصلاحات گره خورده بود. با اصحاب حلقه كيان نيز به دليل قرابت هاي فاميلي روابطي داشتم، زماني مدير انتشارات جامعه ايرانيان هم بودم كه با روزنامه هاي جامعه و طوس و غيره همكار بود و روابطي داشتم با جنبش فرامليتي زنان و بعضي گروه هاي روشنفكري دگر انديش. با برخي زنان شناخته شده اصلاح طلب نيز حشر و نشري داشتم . معني همه اينها اين است كه روابط شبكه اي گسترده اي داشتم كه اگر با توهم نگاهش كنيم نمونه خوبي است براي افشاي روابط بينا بيني تارهاي خانه عنكبوتي * كه در ذهن رقباي سياسي و امنيتي اصلاح طلبان تنيده مي شد. به داغي اين سوژه اضافه كنيد زن آزاد بي آقا بالاسري كه چهل و هفت سال داشت و فمنيست بود ( بخوانيد بي قيد و بند در فرهنگ آقايان) و خارج كه مي رفت حجاب نداشت و تمام همش اين بود كه خودش را تبيين كند و تابوهاي جنسيتي را كنار بگذارد و .. چه طعمه خوبي مي توانست باشد براي بازجويي و اعتراف گيري و نمايش هاي تلوزيوني

** خانه عنكبوت، يكي از فازهاي پرو‍ژه اي بود كه براي برملا كردن توطئه شبكه گسترده اي از فعالان سياسي و مدني داخل و عوامل خارجي راه اندازي شده بود. اين پروژه به تدريج كاملتر شده و در سال هاي بعد نام انقلاب مخملين را به خود گرفت. دستگاه هاي موازي امنيتي در سال 83 درست در مرز انتحابات دوره نهم رياست جمهوري طراحان و مجريان اصلي اين طرح بودند. مبناي پرو‍ژه خانه عنكبوت، اعتراف گيري از گروه انبوهي از وبلاگ نويسان، روزنامه نگاران و فعالان ان جي اويي براي اثبات وجود اين شبكه خيالي بود. در اين پرو‍ژه بازداشت شدگان بايد اعتراف مي كردند كه جزيي از اين شبكه بوده وتوسط سران اصلاح طلب رهبري مي شوند. شبكه اي كه بخشي از داستان آن در كيفرخواست اولين جلسه از دادگاه هاي نمايشي اخير آمده است

http://www.meydaan.com

وقتی تحمل آزادی سخت می شود

2009-08-22T06:42:00.000-07:00

ژیلا بنی یعقوب

دو روز است که از اوین آمده ام بیرون.شصت شب گذشته اش را در بند 209 اوین خوابیده ام و چقدر خواب در آنجا راحت تر از خوابیدن در اینجاست.چون در میان دوستان زندانی ات بودی .در کنار شیوا نظر آهاری و سعیده کردی نژاد .چون می دانستی کمی آنسوتر سمیه و مهسا و زهرا و ناهید هم هستند .چون می دانستی کمی دورتر بهمن عزیز و بقیه دوستان خوبت هستند :احمد زید آبادی ،عبدالفتاح سلطانی ، عبدالله مومنی ،کیوان صمیمی ،سعید لیلاز،محمد رضا جلایی پور، مسعود باستانی ، محمد قوچانی و خیلی های دیگر

حالا دو شب است که نمی توانم بخوابم .چون لحظه لحظه قلبم با شیوا و بهمن و بقیه عزیزان در بند است .هر لحظه به خودم می گویم :تو چطور می توانی زیر کولر بخوابی و دوستانت در گرمای طاقت فرسای سلول باشند؟اگر در این دو روز نبود دیدار دهها دوستی که به خانه ام آمده بودند ،چقدر تحمل این آزادی سخت تر می شد

دوستانم برایم صدها شاخه گل آورده اند و دهها جعبه شیرینی و شکلات .اما حتی یک شکلات و یا شیرینی هم نخورده ام.وقتی یادم می آید سعیده هوس شیرینی کرده بود و مامور خرید برایش شیرینی نمی خرید نمی توانم شیرینی بخورم.امروز یک دوست عزیز برایم هندوانه آورده بود ،گفت می داند که تابستانم را بدون هندوانه خوردن طی کرده ام .اما من این هندوانه را نمی خورم وقتی یادم می آید که شیوا بارها هندوانه هوس کرده بود و مامور خرید اجازه نداشت برای ما هندوانه بخرد

شیوای دوست داشتنی و مقاوم ،بهمن عزیزم ،سعیده پر شر و شور و بقیه عزیزان در بند تا شما هم مثل من نتوانید هوای آزاد را تنفس کنید ،هیچ شیرینی و شکلاتی نخواهم خورد و مطمئن باشید هیچ شبی آرام نخواهم خوابید.من منتظرتان می مانم تا در جشن آزادی تان با هم شیرینی بخوریم

http://www.zhila.org/spip.php?article217

خدا کنه خانواده کردی نژاد ندیده باشن

دو تن از بچه های ۸۸ آقای نورمحمدی و خانم حسنی آزاد شدند ولی ظاهرا خبری از آزادی خانم کردی نژاد نیست.امیدوارم هر چه سریعتر خانم کردی نژاد هم آزاد شوند و به آغوش خانواده برگردند.با وجود آزادی این دو عزیز عدم آزادی سعیده کردی نژاد مشکوک است.خدا کند مشکل خاصی برای این شیر زن اسیر جنبش سبز پیش نیامده باشد.راستش را بخواهید در این چند روز که این وبلاگ پویش برای آزادی خانم کردی نژاد را به روز می کنم و همزمانی آن با انتشار نامه آقای کروبی و حکایت شکنجه های قرون وسطایی یاران کودتا تصویر قهرمانان دربند ستاد ۸۸ دائما از جلوی چشمم رد می شود.اما حکایت خانم کردی نژاد شاید چیز دیگریست دختر جوان گمنامی که حتی بچه های مشارکت هم عکسی از او در اختیار ندارند و خانواده ای که نزدیک به ۱۰۰۰ کیلومتر باید از زاهدان به تهران شلوغ و پر دود و پر حادثه بیایند تا خبری از او بیابند.به یاد مصاحبه ساده و در عین حال معنا دار مادرش می افتم که گفت مگر شرکت در اتخابات جرم است که دخترم را می گیرند.؟؟؟!!!! دیشب بابک داد در مصاحبه با صدای امریکا مدعی شد مدارک مستند زیادی از شکنجه ها در اختیار دارد که به زودی منتشر می کند من و مادرم که به هم می دیدیم اشکمان جاری شد وقتی حکایت پسر جوانی به نام مهدی را که پس از انتخابات بازداشت شده بود و مورد آزار جنسی قرار گرفته بود و بابک داد تعریف می کرد .حتی فلاحتی مجری صدای امریکا هم نتوانست وانمود کند که بغض نکرده اما همانجا مادرم گفت ای کاش خانواده این بچه های زندانی این برنامه را نبینند و من بلافاصله به یاد خانواده کردی نژاد به ویژه خانم صندوق داران مادر سعیده افتادم و فقط گفتم خدا کنه اینا ندیده باشن

http://kordinejhad.blogfa.com/post-8.aspx

ژیلا جان تولدت آزاد

2009-08-18T11:21:00.000-07:00

کابل اگست 2009

ژیلا بنی یعقوب و همسرش بهمن احمدی امویی دو تن از نزدیک به سی روزنامه نگار ایرانی اند که به دنبال اعتراضات مردمی عليه نتایج اعلام شده انتخابات ریاست جمهوری ایران، در زندان به سر می برند.

ژیلای عزیز!

ما، عده ای از فعالین حقوق زن درکشور افغانستان هستیم که از نزدیک با تو و فعالیت های مدنی تو در راستای احقاق حقوق زنان آشناییم. آن زمان که تو در ایران از وضعیت مهاجرین افغانی نوشتی، آن زمان که تو با سفر به سرزمین ما، از دردها و آلام این سرزمین و از وضعیت زنان و دختران افغانستان نوشتی، و یا زمانی که از لا به لای گزارش های تو سیمای زنان جنگ زده لبنانی، عراقی، افغانستانی را مشاهده می کردیم، ما همگی در کنار هم در مسیری گام برمی داشتیم که در آن مرزهای سیاسی هیچ رنگی نداشت و دفاع از حقوق انسانی قومیت و ملیت نمی شناخت. و اکنون برای تو که سمبول مقاومت زنان هستی، و چند روز بعد جشن تولد 39 سالگی ات را در زندان اوین سپری خواهی کرد، آرزوی سلامتی می نماییم و تولدت را از پس دیوارهای ستبر زندان تبریک می گوییم.

ما میدانیم که تو گناهی به جز اینکه یک روزنامه نگار آگاه و فعال هستی، نداری. ما همچنین نیک میدانیم که جنبش زنان ایرانی چه جایگاه ارزشمندی در شرکت گسترده و آگاهانه زنان در حیات اجتماعی کشور و نیز انتخابات داشته است. برای ما روشن نیست که چرا چنین جنبشی که برای بهروزی جامعه خدمت می کند، مورد کین و بی مهری قرار می گیرد.

آن هنگام که تو برنده جایزه بین المللی شجاعت در روزنامه نگاری شدی؛ درموردت نوشتند:

"ژيلا بني يعقوب 38 ساله گزارشگر مستقل و سردبير وب سايت «كانون زنان ايراني» در ايران است بني يعقوب در يكي از محدودترين كشورهاي دنيا كار مي كند جايي كه هم به واسطه زن بودن و هم به خاطر خبر نگار بودن، محدوديتهاي بسياري وجود دارد . ژيلا بني يعقوب همواره از بيدادهاي اجتماعي و دولتي كه به ويژه بر زنان اثر گذار بوده گزارش هایی تهیه کرده است. او بارها از كار بيكار شده است چرا كه از سانسور مقالات و گزارشهايش سر باز زده است. همچنين تعدادي از روزنامه هايي كه وي در انها مشغول به كار بوده است توسط دولت تعطيل شده اند. اين بيانيه در ادامه مي افزايد: « ژیلا بنی یعقوب بارها به كشورهاي منطقه خاورميانه سفر كرده است و در مورد زندگي زنان و پناهندگان در زمان جنگ گزارشاتي نوشته است . موضوعات گزارشات ژيلا بني يعقوب او را هدف حملات دولت قرار داده است چنانچه بارها منجر به حمله، دستگيري و يا زنداني شدن وي شده است.»

ما به تو آزاده زن منطقه ی مان افتخار نموده، برایت میگوییم: تو و همسرت بهمن احمدی امویی و دیگر همرزمانتان باید آزاد باشید.تو تنها نیستی و موج عظیم زنان و مردان آگاه را با خود داری .

http://www.zanschool.net/spip.php?article3039

همبستگی زنان

2009-08-14T07:29:00.000-07:00

تمام گروگانهای تظاهرات پس از انتخابات ، و همچنین همهٔ فعالین، زندانیان سیاسی و عقیدتی باید آزاد شوند. این خواست و هدف ما است

در این چارچوب لازم است که نام وهویت دستگیرشدگن را آشکار کرد. کاری که انجام آن بر عهده همگان است و هر کسی باید در حد توان خویش ، نام عزیزان دربند را آشکار سازد وموقعییت آنان را روشن نماید. پس ما تصمیم گرفته ایم که روی زنان تاکید کنیم. زنانی که فعالین همراه ما هستند. زنانی که در تصور‌ات ما از یک جامعه با قوانین و امکانات برابر شریکند. زنانی که درستی‌، شجاعت، پشتکار و حس مسولیت اجتماعی آنها نمایان است. زنانی که به ارزشهای انسانی‌ باور دارند که پایه همه مذاهب واقعی است . زنان مسئول ، زنانی واقعی‌.

در مورد این زنان میتوان بسیار گفت و برای آزادیشان با خوشحالی فعالیت کرد.اما همزمان امیدواریم تا دیگران را نیز به این مسیر نزدیکتر سازیم و با هم برای آزادی این یاران تلاش نمائیم

همزمان با پیشبرد این کار مایلیم ، دیگر هموطنان را تشویق کنیم تا کمیته همبستگی‌ در دفاع از همکاران و همفکران خویش را تشکیل داده و شرح حال فعالیتها و اهداف آنان را بازگو کنند و به این ترتیب زنجیره ای از گروههای همبستگی برای دفاع از مردان و زنانی که متعلق به احزاب و اصناف و تشکلهای گوناگون هستند شکل گیرد

یکی از جوانان به تازگی نوشت، که شاید تقدیر نسل انقلاب این بود که ببینند چگونه فرزندانشان جلوی چشمان آنان تنبیه شده و حتا جان میدهند، تا بدینگونه بهای سکوت خود را در سالهای طولانی بپردازند

اکثر آنانی‌ که اکنون به گروگان گرفته شده و زندانی هستند، ساکت نبوده اند ، همانطور که ما هم سکوت نکرده بودیم. با اینحال اتفاقات هفته های پیش، و اتحاد و خردی که مردم ایران – و به خصوص جوانان - به تماشا گذشتند، ما را مصمم می‌کند که صدایمان را رساتر، و حضورمان را واضحتر کنیم وبیش از پیش به دفاع از حقوق شهروندی بپردازیم

ما با هم هستیم ، فریاد تظاهر کنندگان ایرانی‌ است، پس ما از یکدیگر و حقوق مشترکمان دفاع کرده ، به سوی تغییر صلح آمیز و پیشرفت در جامعه ایرانی حرکت می کنیم

با همبستگی، و مصمم

کمیته همبستگی‌ برای آزادی زنان دربند

Women Solidarity

All hostages of the post election protests as well as all activists, political prisoners and prisoners of conscience must be freed. This is our demand, and our cause.

In this context, it is necessary to highlight the names and tales of all those arrested .And yet, it is impossible for one group to name all names and make sure that each detainee’s life- situation and goals are made prominent. Thus, we are choosing to concentrate on women; our fellow activists. Women who share our vision of a society bearing equal laws and equal opportunities . Women whose integrity , courage, diligence and sense of social responsibility is self evident. Women who believe in disseminating information , dialogue and peaceful social progress. Women who believe in the humane values that build the basis of any true religion, including Islam. Responsible women; much women!

Of and about these women, we have many tales to tell. For the freedom of these women, we shall gladly work. In this, we shall seek to bring others closer to these women - so that together we can work for their freedom.

At the same time, in doing this, we wish to encourage other Iranians to also form solidarity committees in defence of those they cooperate or share visions with; to bring us closer to their tales, their struggles and their goals.

Let this effort be joined by many other solidarity groups highlighting and defending men and women belonging to various campaigns, parties, unions, occupations, sectors and groups.

One young person wrote some days ago, that it is perhaps the destiny of the generation of the Iranian revolution, to see their children be punished before their eyes- and at times even perish , to pay for their many years of silence.

Those now taken hostage and imprisoned have for the most part not been silent; nor have we. And yet the events of the last weeks, the unity and wisdom shown by the Iranian people and especially our youth, make us determined to be even more vocal, more present and more mindful of the rights of citizens.

“We are together”, the Iranian protestors shout, and so we shall defend one another and each other’s right, on this road to peaceful change and progress in Iran.

In Solidarity and with determination,

Committee in Solidarity with Imprisoned Iranian Women!

زنان زندانی و کیفرخواستی علیه تاریخ بیداری ایرانیان

2009-08-14T06:59:00.000-07:00


نوشین احمدی خراسانی-22 مرداد 1388
مدرسه فمینیستی: نمی خواهم از «ژیلا بنی یعقوب» بگویم که چگونه او را شبانه به همراه همسرش (بهمن احمدی امویی) از خانه به زندان افکندند و بیش از 50 روز است که ناامید از آزادی شان روز را شب می کنیم. ژیلایی که در سرزمینی که روز خبرنگار را جشن می گیرند، گویا جرم اش روزنامه نویسی با دیدگاهی جنسیتی و برابری خواه و اعتقاد به روش های صلح آمیز برای «تغییر» است نمی خواهم از «هاله سحابی» بگویم که پرسش غمناک هر شب من و ما این است که چگونه زنی 54 ساله که سرش به ضرب باتوم شکافته و با وجود بیماری دیابت در زندان هایی که هر روز خبرهای دهشتناک از درون آن می شنویم، می تواند دوام آورد. هاله سحابی زنی با ایمان که گویا جرم اش جستجوگری در متون مقدس برای دستیابی به روزنه هایی از برابری انسانها است نمی خواهم از «شیوا نظرآهاری» بگویم که مادرش هر دوشنبه بی تاب و دلتنگ به در زندان اوین می رود تا شاید به او هم اجازه ملاقاتی بدهند اما هربار با لحنی سرد و عبوس روبرو می شود: «شیوا ممنوع ملاقات است»، و مادر رنجدیده شیوا ناامید و درهم شکسته با جگری آتش گرفته از این همه بی مهری به خانه باز می گردد. به خانه ای که جای خالی شیوا قلب هر مادری را به درد می آورد. شیوا نظرآهاری که شور و اشتیاق جوانی اش برای کسب عدالت او را به دنبال کودکانی بی پناه تا اعماق شهر بی قواره تهران برده است نمی خواهم از «کاوه مظفری» بگویم که چگونه او را به خاطر احساس مسئولیتی که نسبت به مادر همسرش داشته و گویا این احساس مسئولیت را «بی موقع» و در روز 18 تیر بروز داده و به همین سبب در خیابان، شکارش کرده اند . مرد جوانی که به عدالت جنسیتی باوری عمیق دارد و سعی می کند برابری خواهی را در جامعه مردسالار ایران متبلور سازد نمی خواهم از گروه پرشمار مردان برابری خواهی همچون «بهمن احمدی امویی»، «کیوان صمیمی»، «عبدالفتاح سلطانی»، «مسعود باستانی»، «احمد زیدآبادی»، «محمدعلی دادخواه» و یا «عبدالله مومنی» و... که امروز در زندان و تحت فشار بسر می برند سخن بگویم، مردانی که سعی می کنند برخلاف فرهنگ مردسالار مسلط بر جامعه رفتار کنند. به راستی سخن گفتن از فرزندان عبدالله مومنی دردناک است هنگامی که می شنویم آن ها از پس هفته ها بی خبری وقتی بالاخره اجازه ملاقات با پدرشان را می یابند، از دیدن چهره تخریب شده پدر، به وحشت می افتند و از ته دل گریه می کنند نمی خواهم از مهسا امرآبادی بگویم که چگونه مادرش را تهدید می کنند که چرا «شایعه کرده که دخترش باردار است» چون می دانم این هم بهانه ای است برای آن که خانواده مهسا را مانند دیگر خانواده های زندانیان سیاسی، به سکوت وادارند. به راستی چه فرقی می کند که مهسای جوان کودکی در رحم داشته باشد یا نداشته باشد. مهم «واقعیت» یا «شایعه» بارداری مهسا نیست، مهم آن است که این خانواده ها به هر بهانه و به هر دلیلی همراه با فرزندان شان تهدید می شوند و رنج می برند. آنان را با بهانه و بی بهانه می ترسانند و رنج می دهند تا لابد هنگامی که فرزندان شان از زندان بیرون می آیند به جای «کنترلی بیرونی» به «کنترلی درون خانوادگی» گرفتار شوند از صدها و صدها زندانی دیگر هم نمی خواهم سخن بگویم که «آیا مقابل دوربین صدا و سیما علیه عقاید انسانی خود اعتراف می کنند یا نمی کنند» (به راستی چه اهمیتی دارد که فیلم ها و نمایشنامه ها، آخرش چه می شود!) می خواهم از «سعیده کردی نژاد» بگویم، دختر جوان گمنامی که حتا عکسی از او وجود ندارد که لااقل بتوانم تصویر چهره واقعی او را کمی با تصاویر ذهنی ام عجین سازم. با سعیده کردی نژاد مانند ده ها زن زندانی نام ناآشنا، آشنایی ندارم اما به سبک و سیاق ژیلا بنی یعقوب می خواهم از او سخن بگویم چون می دانم که اگر بر دست و پای ژیلا بنی یعقوب زنجیر نبود حتما او نیز به پرداختن و گفتن از «دوست و آشناها» اکتفا نمی کرد و به دنبال «افراد غریبه» و گمنامی که هیچ حامی و آشنایی در پایتخت ندارند می گشت تا وظیفه روزنامه نگاری و تعهد اجتماعی اش را انجام دهد از سعیده کردی نژاد هیچ شناختی ندارم اما با اندک اطلاعاتی که پس از یک ماه و نیم که از بازداشت او در زندان اوین می گذرد متوجه شده ام که او از شهرستانی دور و از اعماق منطقه ای تفته و سوزان می آید که فرهنگ پدرسالاری و «قتل های ناموسی» در آن جا بیداد می کند، و از همین روست که نمی توانم از فکرش خلاصی بیابم. چراکه این دختر جوان در تصاویر ذهنی ام به نماد همه دختران جوان شهرستانی تبدیل شده که لابد از هزار توی مناسبات خشن پدرسالار جامعه، خود را اندکی بالا کشیده اند شنیده ام سعیده دانشجوی فوق لیسانس رشته اقتصاد در تهران است که از زاهدان آمده و در میان حجم وظایف تحصیلی اش، شیطنتی کرده و به امید روزها و سال های بهتر برای کشورش، به همراه دیگر دختران جوان همچون «زویا حسنی» (که گویی امروز در زندان است اما هیچ اطلاعی از او در دست نیست) به ستاد 88 حامیان میرحسین موسوی پیوسته است، جایی که لابد عقاید اصلاح طلبانه و روسری گل گلی «زهرا رهنورد» برایش یادآور طراوت و تغییر بوده است. این، همه آن چیزی است که از او می دانم لابد قلب مهربان سعیده و قلب همه دختران جوانی همچون او به اندک هوای تازه ای خوش و خرم بوده است، شادمان از اندک حضورشان در عرصه ای که همواره مردانه و متعلق به بزرگان و قدرت مداران است احتمالا سعیده به مانند هر انسان آزاده ای، تصویری غرورآمیز از چنین جسارتی داشته اما در یک چشم برهم زدن او را همراه با یک دنیا آرزو و نشاط اش در قوطی کوچک و تنگ اوین گرفتار کرده اند. سعیده ای که لابد با گذر از آن همه تنگناها و ممانعت هایی که از سوی محله و شهر و دیار (و مردان خانواده اش) داشته و توانسته برخلاف «داغ سرنوشتی که بر پیشانی اش» خورده است به جلو، به سوی آینده حرکت کند، این دفعه اما با «پدری» بزرگ تر و خشن تر روبرو شده تا «دختر جوان» را به سرنوشت محتوم و موروثی اش، بازگرداند و این کار را با داغ و درفش و زندان انجام داده اند شنیده ام، مادر سعیده از پس هزینه سفر به تهران برنمی آید و نمی تواند چنین هزینه سنگینی را به سبد خانواده تحمیل کند چون اندک امیدی هم ندارد که بتواند در پایتخت دخترش را ملاقات کند. از همین روست که این مادر غیرپایتخت نشین هر روز فقط اشک می ریزد و از سینه پر غصه اش آه بر می کشد شیوه نرم و مخملی مادربزرگ ها من به عکس سعیده، به تمام عمر در پایتخت ایران زندگی کرده ام و به موهبت پایتخت نشینی، بخش کوچکی از آرزوهایم را توانسته ام در اندک فضای گل و گشاد این شهر بزرگ جولان بدهم، پس نمی توانم سختی ها و رنج دستیابی این دختر شجاع و با استقامت را تا رسیدن به این موقعیت، به راستی درک و لمس کنم اما می توانم بفهمم که حضور دخترانی جوان مانند سعیده که در مناطق پیرامونی و محروم کشور ـ و بی نصیب از امکانات موجود در پایتخت این جهان ایرانی ـ زندگی کرده اند اما آگاهی و تعهد اجتماعی خود را این چنین ارتقاء داده اند برای جنبش زنان چقدر غنیمت است و افتخارآفرین در عین حال این را نیز می دانم که صد سال است زنان پیشرو این مرز و بوم رنج و محنت کشیده، و همچنان دارند هزینه می پردازند تا نوه ها و نتیجه هایشان یعنی همین «سعیده کردی نژادها» بتوانند به داغ لعنت خورده بر پیشانی خود، پشت کنند و فراتر از «سرنوشت محتوم» حرکت کنند و آرزوی مشارکت در سرنوشت خود را در سر بپرورانند می دانم که بیش از یکصدسال پیش، زنانی همچون بی بی خانم استرآبادی ، طوبا آزموده، و... که با سختی بسیار و تحمل هزار قسم تحقیر و داغ و تهمت، مدارس دخترانه را در جامعه ما بنیاد گذاشتند (و این کار بزرگ را با شیوه های مسالمت آمیز و نرم و به اصطلاح «مخملی» انجام دادند)، رویای شان آن بوده که روزی «سعیده کردی نژادها» از اعماق منطقه ای سوخته و محروم و به رغم موانع رنگارنگ فرهنگی و عرفی، بتوانند روی پای خود بایستند، قامت راست کنند و به تحصیلات عالیه برسند و آنقدر آگاه و بالغ شوند که بخواهند در «تغییر مسالمت آمیزسرنوشت خود و جامعه شان» مشارکت جویند فکر می کنم «آقایان تیم کیفرخواست نویس امروز» که در مقابل دوربین صدا و سیما، مغرورند که دادگاه های یکصد نفری از متهمان مدافع تغییر را برگزار می کنند اگر در زمان بی بی خانم استرآبادی حاضر بودند، لابد بی بی خانم و طوبا خانم و... را هم به جرم «انقلاب نرم مخملی» متهم می کردند چون می دانیم که در آن ایام آنها و تاج السلطنه ها و برخی دیگر از زنان تحول خواه، از قضا کتاب های خواهران خود را که در «جهان غرب» نوشته شده بود می خواندند. گروهی از آنان که مبارزه برای تغییر را موضوعی مشترک میان همه زنان عالم می دانستند حتا به زنان مبارز انگلیسی تلگراف می زدند و خواهان پشتیبانی آنها از میارزات خود در مقابل استبداد حاکم بر ایران می شدند هر بار که کیفرخواست متهمان وقایع بعد از انتخابات را می خوانم براساس اتهامات ارائه شده در آن، بیشتر متقاعد می شوم که مردم سرزمین مان بیش از صد و پنجاه سال است که دارند «انقلاب مخملی» می کنند. به این دلیل ساده که تاریخ تمدن بشر بر اساس ارتباط فکری و مراوده های فرهنگی و تجربی انسان ها در سراسر جهان به وجود آمده و به شکوفایی رسیده است. برخلاف تصور کیفرخواست نویسان دادگاه انقلاب، ارتباط با فرهنگ «بیگانه» و دیگر تمدن ها اتفاقا باعث رشد و تعالی فرهنگ ها در همه کشورها بوده است احتمال می دهم که اگر «آقایان تیم کیفرخواست نویس امروز» در زمان مشروطیت می زیستند، به جای «تویتر» ، «فیس بوک» و «گوگل» و اینترنت، لابد دستگاه «تلگراف» را متهم به «کمک رسانی به انقلاب مخملی» در ایران می کردند و به جای «انگلیس»، لابد ترکیه (که آن زمان محل انتشار روزنامه های مشروطه خواهان بود) متهم به دخالت در امور داخلی کشور می شد از محتوای مغلوط متن کیفرخواست متوجه می شویم که «پارلمان» و «مجلس شورای اسلامی» و تفکیک قوا در ایران امروز، دستامد «انقلاب مخملی» پیشینیان مان بوده است و «دانشگاه و مدرسه ای» که امروز همین آقایان «تیم کیفرخواست نویس» از آن جا مدرک گرفته اند، حاصل «انقلاب مخملی» پیشکسوت هایی همچون رشدیه ها، بی بی خانم ها، طوبا آزموده ها، دولت آبادی ها و... بوده است اما پرسشی که در این میانه برایم بی پاسخ مانده این است که چگونه کسانی که به یمن انقلاب های مخملی پدر بزرگ ها و مادربزرگ هایشان در طول صد و پنجاه سال گذشته، هم اکنون «نماینده مجلس»، مصدر پست های دولتی، یا «رییس دانشگاه» و نظایر این موقعیت ها شده اند و از دستاوردهای «انقلاب های مخملی» پیشین، این گونه بی مهابا بهره می برند، امروز با «انقلاب مخملی» (بخوانید پیشرفت) در محدوده ای که نمی پسندند و با سلیقه شان منطبق نیست با چنین خشونت و قساوتی مقابله می کنند؟ خشونت هایی گاه چنان شنیع و غیر اخلاقی که شنیدن اخبار آن قلب هر انسانی را به درد می آورد جالب است که همین خشونت عنان گسیخته و رفتار سرکوبگرانه و تعرض های جنسی نسبت به زندانیان و روش های اعتراف گیری را با در اختیار گرفتن پیشرفته ترین تکنیک ها و «ابزارهای امنیتی جهان غرب» (بیگانگان) انجام می دهند به راستی آیا این کیفرخواست که علیه میلیون ها ایرانی معترض به نتایج انتخابات تدوین شده، و در دادگاه های فاقد وکیل و هیئت منصفه، قرائت می شود کیفرخواستی علیه تاریخ تمدن بشری و به خصوص علیه تاریخ بیداری ایرانیان نیست؟ http://feministschool.com